In meer dan 140 tekens... Ombuzzman

Ik stuur wel een kaartje

Fri, 28 Sep 2012 21:05:00 +0200

En zo gebeurde het dat de kapper mij trots een postkaartje van zijn dochter liet zien. Een mooie foto van haar + lief tegen een idyllische Egyptische achtergrond. Overduidelijk zelf getrokken, één arm uitgestoken en beetje achteruit geleund om toch enige afstand tussen het fototoestel en betrokkenen te verkrijgen.

Ginder getrokken, zei hij, en dan met zo’n dienst die dat afdrukt en dan als postkaart bij u brengt.

Hewel, dat is misschien nog een idee. Want onze postkaartjes, die eindigen bij ons thuis. In onze schuif. En dat komt zo:

1. Op de eerste dag van onze vakantie kopen wij in zo’n typisch vakantiebestemmingswinkeltje meteen al onze postkaarten. Normaal koop je dan meteen ook de benodigde postzegels -voor het buitenland mijnheer- maar om één of andere reden doen ze dat niet meer. Of toch niet de winkeltjes die wij dan toevallig kiezen.

2. Dan moet je dus zelf postzegels gaan kopen. In een postkantoor gaan aanschuiven is zowat het aller-on-vakantie-ste dat je kan doen, dus een mens stelt dat uit. In een ander toeristenwinkeltje postzegels kopen doe je dan ook niet, want alleen zegels zonder de kaartjes is ook not-done natuurlijk.

3. Iets dat aldus wordt uitgesteld ontsnapt dan uiteindelijk geheel aan de aandacht. Twee dagen voor vertrek evenwel popt dat weer op. Maar dan is het ook de moeite niet meer, ge zijt thuis vóór uw kaartjes, begot. Nog één laatste optimistische poging: op terugreis zullen we dat nog doen, vóór de grens, dat er toch geen Belgische stempel op staat. Komt er uiteraard ook niet van, wat had u gedacht.

En dus eindigen die kaartje thuis in onze schuif.

Maar volgend jaar misschien… Met zo’n dienst die daar dan wel allemaal voor zorgt.

Eén idee per dag - en op de 32ste dag...

Sun, 27 May 2012 15:22:00 +0200

Bedenk één idee per dag, een hele maand lang. Dat was de uitdaging van Flanders DC. Je creatieve brein trainen door 31 dagen lang één idee per dag te posten op eenideeperdag.be. “Ik doe mee!”, dacht ik meteen.

Ik dacht nooit dat ik heel die reeks zou volhouden, maar gisteren heb ik mijn 31ste idee op rij gepost. En dag 32, die is netjes voorbehouden voor het schrijven van deze blogpost.

Denken vanuit een probleem is niet zo moeilijk heb ik gemerkt: kijk gewoon aandachtig rond en je merkt zo waar de knelpunten zitten. Komen met een oplossing is al heel andere koek natuurlijk. Je geeft wel een aanzet, maar je ziet meteen ook heel wat praktische bezwaren. Gelukkig mogen we daar stoppen. Het verder uitwerken is voor iemand anders.

Ik troost mezelf daar ook met een quote van een collega: “he who defines the problem, defines the solution”. Het echte citaat kan ik niet vinden, maar Einstein is hier alweer de redder in nood, ooit stellende dat: “if he had one hour to save the world he would spend fifty-five minutes defining the problem and only five minutes finding the solution”.

Enfin, gaan mijn ideeën de wereld veranderen? Natuurlijk niet, het is spielerei. Maar of er bij zijn waar ik wel trots op ben?

Ja, toch een aantal:

Dat je met je SIS-kaart ook toegang moet hebben tot de gegevens van al je gezinsleden, dat blijkt heel wat mensen aangesproken te hebben. Geen gedoe meer om die SIS-kaart te pakken te krijgen als je voor je partner of dochter naar de apotheker moet.

Dat je moet kunnen kiezen om te bellen via één operator, en mobiel te surfen via een andere, daar geloof ik zelf sterk in. Nu kan dat niet omdat de SIS-kaart gekoppeld is aan één operator en als je baas alleen je telefoonkosten betaalt moet je bij diezelfde terecht voor je mobiele data. En dat is vaak niet de beste formule voor jouw profiel, integendeel.

Dat je je pasfoto voor je ID kaart evengoed via de webcam op het gemeentehuis moet kunnen laten maken, leek mij alvast een evidentie. Klik en klaar.

En als ik mocht kiezen welke meteen werd gerealiseerd, dan zou het zijn dat je bij elk boek dat je koopt ook een elektronische versie moet kunnen downloaden voor één EUR. Ik lees een boek graag op papier, maar later wil ik het altijd mee op mijn tablet om er snel in te kunnen opzoeken. (Eigenlijk ben ik van mening dat het gratis moet. Maar één EUR heb ik er wel voor over om een boek -dat ik uiteindelijk al gekocht en betaald heb- ook in elektronisch formaat te krijgen. Voor de moeite).

Elke dag een ideetje posten, het is me wat. Er waren ook minpuntjes natuurlijk. Mobiel een idee posten was niet evident, to say the least. En on-the-go, dat is uiteindelijk toch waar de ideeën komen, niet? Ik vond het ook jammer dat ik op de site geen andere tweeps kon opzoeken om hun ideeën te lezen. En dat je geen ” é of ¨é mag gebruiken, dat is toch fucked up. Je kreeg dan dingen zoals onderstaande.

Maar ondanks deze minpuntjes was het over all een heel leuke ervaring. Kudos voor Flanders DC daarvoor.

Doe ik nu nog even voort, dacht ik na die 31. Ik heb nog wel wat half uitgewerkte ideeën liggen… Maar ik ga het niet doen. Wijsheid ligt ook in de moderatie. Ik wacht gewoon op de volgende reeks die er na de zomer zit aan te komen. En ondertussen denk ik wel al en toe al wat (creatief) na.

For those who care: al mijn ideeën.

I've seen worse

Wed, 21 Mar 2012 20:10:30 +0100

We schrijven 2005. Bibi volgt avondcursus Dreamweaver en het kriebelt.

Inmiddels is het 2006. Vrienden knappen een huisje op in de Provence en willen wat meer vindbaar zijn. Bibi zet zich aan het knutselen en een bescheiden site ziet het levenslicht.

2007 volgt al snel. Bibi solliciteert als usability designer, en krijgt de job. Bibi zal de komende 5 jaar worden ondergedompeld in de wondere wereld van gebruiksvriendelijkheid.

We springen vlotjes naar 2012, bibi kijkt nog eens goed naar de site en -knowing what he knows now- schaamt zich toch een beetje dood. Om maar één voorbeeld te geven: zestien formuliervelden waar dat beter met vier zou kunnen, en die afhandeling van die formulieren #huiver.

… on second thought, ‘t is toch niet allemaal kommer en kwel. Al bij al geen slechte poging voor toen. Werk aan de winkel, but I’ve seen worse:

www.vakantiehuisprovence.be

PS: voor wie een vakantie zoekt in de Provence… #vakantietip :-)

Een potje water koken

Wed, 07 Mar 2012 21:44:00 +0100

We moeten eerlijk zijn, de mensheid heeft de laatste 50 jaar ongezien progressie gemaakt. We hebben mensen op de maan gezet, we krijgen computers zo klein dat ze door je lichaam kunnen zweven, we lopen op tablets te tokkelen met onze vingers en met die 3D technologie zijn die futuristische hologrammen ook binnen handbereik. Kortom, we zijn nog niet bij de Jetsons maar we zijn redelijk goed op weg.

Enorme progressie dus, maar een potje water koken binnen een aanvaardbare tijd, ho maar, dat is wat te hoog gegrepen. Razend stoor ik me aan de waterkokers van deze wereld. Sinds enige tijd ben ik ook een fervent theedrinker, dus kom ik noodgedwongen in contact met deze ondingen uit de hel.

Vooreerst, een waterkoker is nooit vol. Die is altijd leeg. En als hij al vol is, dan drijft er gegarandeerd zo’n vetvlek op het water of ziet ge veel te veel kalkdeeltjes lustig dwarrelen. Dus hoppa weg en toch de kraan onder. Niet aan te ontkomen.

Het kreng gaat vervolgens terug de sokkel op en ge drukt op de knop. Twee mogelijkheden: in het ene geval gebeurt er een hele minuut niks, en moest het niet voor dat lichtje zijn, ge zou zweren dat hij dienst weigert. In het andere geval begint dat ding te schreeuwen en te fluiten dat het een lieve lust is. Ook de waterkoker uit het eerste scenario komt uiteindelijk tot dat schreeuwend punt. Consequent, dat zijn ze wel, Satan’s schepselen.

En dat duurt wel even, het begint te borrelen en te pruttelen, maar koken ho maar. Net als ge denkt dat het kookpunt is bereikt rekent ge best nog een minuut of twee. En van die trage minuten, dat spreekt.

Frustrerend! Al jaren stoor ik me er aan, dag in dag uit. En u zou dat trouwens ook moeten doen, beste bedrijfsleiders. Al eens berekend hoeveel kostbare werktijd er op uw werkvloer wordt verspild aan waterkokerwachten?

Maar daaraan komt nu een eind. Vandaag dropte Coolblue namelijk een mooi verrassing in mijn mailbox: de BOSCH THD2021 FILTRINO !

Innovatief verwarmingssysteem: onmiddellijk gebruiksklaar, minieme opwarmtijd
Dadelijk klaar om het volgende drankje te bereiden
Tijd- en energiebesparend daar enkel de nodige hoeveelheid water wordt opgewarmd

En daarnaast: altijd de perfecte temperatuur voor elke theesoort: van 70 °C voor witte thee, naar 80 °C voor groene thee en 90 °C voor oploskoffie tot bijna kokend water voor zwarte thee en oplossoep. Hoe perfect kunt ge zijn?

Want! Ik zweer het, als er een hemel is, ze hebben daar van die dingen. Dus beste mensen, koop dit en doe het mij cadeau. Al was het maar om van mijn eeuwig gezaag over waterkokers af te zijn. Ik dank u alvast van harte.

Oh, tot slot, lieve mensen van Bosch, al gedacht aan een mobiele versie? Ik ben een redelijk rondreizend werker, en ik denk dat de Filtrino een perfecte gezel zou zijn wat dat betreft.

Beste Sint, graag een iPad voor onze dochter van drie

Mon, 07 Nov 2011 22:13:05 +0100

Beste Sint,

Blij u weer in ‘t land te hebben. Op 11 november passeert u ons huisje, en brengt u lekkers en speelgoed voor ons Julie (als u tenminste oordeelt dat ze braaf genoeg geweest is dit jaar, dat laat ik over aan u).

Wat ze graag wil? Wel, wij dachten aan een iPad. Voor een dochter van drie, dat is er geweldig over zeker? Wel, dat dacht ik ook. Tot ik voor u op verkenning ging in de speelgoedwinkel. En zo komt een mens al een tot andere conclusies.

Laat ons vertrekken van waar we het zeker over eens zijn: digitaal is het nieuwe normaal. Toch? Geen illusies, hoe tech-savvy we onszelf als ouder ook vinden, onze kinderen gaan ons uitlachen. Daar is geen ontkomen aan. De snelheid waarmee die ukkies vertrouwd raken met digitale dingen is om schrik van te hebben. Durf een keer of twee door de familie foto’s te gaan op de iPad en voor je ‘t weet navigeren ze lustig naar de foto app, bladeren ze daar gezwind door, pinchen en zoomen ze dat het een lieve lust is. Damn, ze ontdekken gestures waar ik zelf nooit zou zijn opgekomen.

Een kanttekening bij dat laatste: met muisbewegingen heeft ons Julie het wel degelijk moeilijker, maar ‘touch’ dat is het volop hee. Dat is ook logisch, touch is heel intuïtief. Een muis is dat eigenlijk niet, dat blijft een (horizontale) handeling uitvoeren met je hand om een (verticale) beweging te bekomen 30 cm verderop.

Maar we wijken af. Terug naar de speelgoedwinkel. Thing is dat we onze dochter dan toch ook zo snel mogelijk op de digitale highway willen lanceren en ze daar alle kansen geven (zodat ze het later nog beter heeft dan haar ouders, een universele en tijdloze betrachting van elke generatie).

Aldus aangekomen in de speelgoedwinkel kijken we dan ook al eens naar wat er voor die leeftijd van onze spruit zoal bestaat in digitaal wonderland. Er bestaan toch zo van die kinderlaptops en zo?

Wel, dat blijkt wel wat tegen te vallen, moet ik u zeggen. Allemaal mooie verpakking en zo, maar bekijk die schermen nu toch eens!

Een LCD-scherm heet dat. Volgens mij is dat nog van die quartz, van die kristallen die ze vroeger is van die horloges staken. En dat formaat: 16x20 px of zo? Kom op, in DOS waren mooier dingen te maken…

Gelukkig viel ons oog op een ander VTech product. Die hebben wel nog iets geinig. Een ware 10-in-1 multimedia “tablet” zowaar. Niet alleen is er sprake van kleuren (VGA wellicht ;-), maar vooral de schermgrootte valt op omdat ze vlotjes de afmeting van een doorsnee postzegel overstijgt. En maar 69,99 EUR voor deze interactieve, geanimeerde e-reader met de volgende onderdelen: interactief verhaal, begrijpend lezen, woordenboek, spellen, schrijven, tekenstudio, muziekspeler, fotoalbum, fotobewerker en videospeler! Een koopje!

Alle marketing-talk ten spijt, drie eenvoudige bedenkingen:

Ten eerste, een tekenstudio/fotobewerker op zo’n schermpje. Dat wordt lachen. Zal ik Photoshop maar meteen buitengooien?

Ten tweede - en zelf getest- dat scherm reageert net onder het niveau van die oude electro spelletjes (je weet wel, waar je met een ijzeren staafje een zilverpapiertje in een gatje moest porren).

Ten derde bestaan er daar tal van interactieve spelletjes voor. Als je het bijgeleverde Rufus, het verhaal van een kleine hond die de stad gaat ontdekken helemaal beu gespeeld bent, dan koop je toch gewoon nieuwe spelletjes. Aan de luttele prijs van 19,99 ‘t stuk!

Ik moet het toegeven, dit zette toch enigszins een domper op de aanvankelijke enthousiasme waarmee ik in uw opdracht het speelgoed walhalla was binnengebeend, vastberaden onze kleuter voor eens en voor altijd op de digitale highway te lanceren.

Thuis aangekomen -en met de meeste van mijn tranen opgedroogd- ging ik even op de iPad op zoektocht. Toegegeven, het is even zoeken, maar in de app store kun je onder de rubriek “Boeken” (I know, I know…) heel wat interactieve spelletjes en puzzels en zo vinden. De prijzen sluiten aan bij die voor gewone apps van 0,79 tot een 2,39 EUR voor de duurdere spellen. Bingo.

En we hebben het geprobeerd. Julie heeft er al heel wat puzzelplezier opzitten. Enige probleem, bij het verschuiven van de puzzelstukjes komt ze nog wel eens met de palm van haar hand op het scherm. Zo’n iPad Bamboo stylus doet echter wonderen om die kleine motorische tekortkoming -die u haar zeker kunt vergeven- te compenseren.

Enfin, vandaar dus mijn conclusie. Als we van u nu eens een tweedehands iPad1 zouden vragen en daar zelf een paar van die spelletjes op downloaden, dan is dat toch zo zot nog niet? Ze krijgt dan de hele multimedia ervaring, een heel groot mooi scherm en dat bovendien top reageert. En op de breekbaarheid van dat ding moet toch ook wel iets te vinden zijn. En vooraleer u het zegt: ja, bijkomend voordeel is inderdaad dat ze zo met haar fikken van mijn iPad2 afblijft :-)

Dit gezegd zijnde, er zijn online heel wat leuke sites met gratis spelletjes. Maar daar blijkt koning Flash ook wel zijn titel te voeren. Jammer, jammer, maar daar rekenen we op een HTLM5 of lijkt u ook eens naar die Android tablets die kunnen helpen.

U ziet het, een iPad voor de dochter van drie, dat is er op het eerste gezicht los over. Maar misschien zijn we zo toch beter af. Benieuwd wat u als professionele Sint daarvan denkt.

PS: Als u het een leuk idee vindt, kijk zeker eens online op Kapaza.es of zo.

Onze economie... listen and weep

Thu, 15 Sep 2011 21:28:00 +0200

Ik ben er echt niet goed van. Ik beluisterde namelijk net een podcast van een tijdje geleden van het geweldige Radio1-programma Interne Keuken.

Rik Van Cauwelaert -nochtans niet meteen mijn spontane held- en Koen Schoors, econoom aan de Universiteit Gent, vertellen over fiscale achterpoortjes en hoe onze economie zo globaal een beetje in elkaar steekt.

Als dat allemaal waar is… ‘t Is om misselijk van te worden. Listen and weep.

http://www.radio1.be/programmas/interne-keuken/koen-schoors-en-rik-van-cauwelaert

L'agence tous risques

Tue, 06 Sep 2011 20:35:45 +0200

Elk nadeel heb z’n voordeel. Zo ook levert het voor het tiende jaar op rij uitregenen van onze vakantie in Frankrijk des bonnes choses op. Want inderdaad, gedurende de aanhoudende stortregens kijkt een mens al eens naar de plaatselijke télévision en zo leerden wij hun eigenaardige televisiegewoontes kennen.

Kijk de programmaboekjes er maar eens op na. Al gelijk op welke zender, TF1, 2, 3 ou M6, -n’ importe- krijg je telkens een heel aantal afleveringen van dezelfde serie direct na mekaar: op maandag 3 keer Cold Case bijvoorbeeld, op dinsdag 3 keer Private Practice op woensdag vier opeenvolgende CSI’s. Een ganse avond dolle TV pret verzekerd!

Wat we in het geheel niet begrijpen, is de volgorde. Men hupt vrolijk heen en weer van jaargang naar jaargang en van aflevering naar aflevering. D’er zit ergens een systeem achter zitten hoor, maar alleszins eentje waar de mensen van de belspelletjes nog iets van kunnen leren.

En op 10 jaar tijd zie je ook trends. De manie om alles te dubben blijft, maar de titels vertalen, daar stappen ze al een beetje van af. Tegenwoordig heet een Bones gewoon Bones en ook The Mentalist en Private Practice vind je onder dezelfde naam terug. Dit gezegd zijnde, mijn all time favorite l’Agence tous risques (The A-Team) blijft overeind, naast FBI Portés disparus (Without a Trace), Les Experts (CSI - de Mijamíe, Lás Vegás en Nuw Jork) en -ook geweldig- 24 heures chrono (24).

De verschrikkelijke dubbing neem je er bij. Na een aflevering of twee (een halve avond dus) ben je dat gewoon. En dankzij de ondertiteling via teletext leer je nog eens iets bij. Zo is de man die de misdaad heeft kunnen gadeslaan een témoin oculaire, een pompaansluiting is een soupape de haute pression en een tueur à gages moordt op bestelling. Meer praktisch bruikbaar Frans dan ik ooit op school heb geleerd, zeg maar.

Zeg nu nog dat ik een cultuurbarbaar ben. En in het vervolg, als er op de Vlaamse TV voor de zoveelste keer geen bal op is, dan kijk ik gerust eens een FBI Portés disparus. Vier na mekaar als het moet. Nah.

Plagiaat

Mon, 05 Sep 2011 21:35:00 +0200

Ik zeg het u: dat ping-ping-ping melodieken in die song van Gotye is keihard plagiaat… Van Bim Bam Bom van Samson & Gert.

* Somebody That I Used To Know van Gotye: http://bit.ly/pU2RZa
* Bim Bam Bom: http://bit.ly/pPURdA

A buck a book (Engelstalige thrillers aan 1 EUR per stuk)

Mon, 08 Aug 2011 13:45:15 +0200

Leest er nog iemand graag van die Engelstalige thrillers? Ik heb er in de laatste jaren zo’n 100-tal verslonden en in plaats van die (verder) stof te laten vergaren op zolder, doe ik er graag iemand een plezier mee. Ik doe ze weg aan 1 EUR per stuk. A buck a book dus.

Wat heb ik zoal liggen?

- Engelstalige pockets, maar ook een paar Nederlandstalige en Franstalige.

- Genre: bij het kiezen van de boeken laat ik me nogal makkelijk leiden door een paar kernwoorden op de achterflap. Als één van deze woorden daarin voorkomt, dan is de kans groot dat ie in mijn mandje en uiteindelijk op mijn nachtkastje is beland:

Koude oorlog, spionage, conflict, inval, CIA

Da Vinci, mysterie, Judas, Michelangelo (kortom, dat ganse genre van verdwenen schatten/boeken/waarheden, eerst door de Romeinen, dan door de Fransen, vervolgens de nazi’s, en die nu toevallig aan het licht komen en als ze aan het licht komen de hele beschaving zullen op zijn grondvesten doen daveren… Dat soort dingen).

FBI, moord, forensisch (genre: waarbij de samenvatting altijd start met Een rustig dorp in het Amerikaanse binnenland wordt opgeschrikt wanneer een gruwelijke moord wordt ontdekt…).

Ik ga eerlijk zijn, het zijn allemaal nieuwe boeken, maar ik heb ze ook niet aan de volle pot gekocht. Eén of twee keer per jaar trek ik met een bescheiden budget van 50 EUR naar het boekenfestijn in Gent of Brussel en koop ze daar aan gemiddeld 3 à 4 EUR (een echte aanrader trouwens, dat boekenfestijn, check it out). Heb ook al eens geïnformeerd bij De Slegte, en die willen er wellicht een heel aantal overkopen aan prijzen die hoger liggen dan die ‘buck’, maar weet je, ik laat ze dan liever aan iemand van wie ik weet dat ik ze er een plezier mee doe.

Hoe spreken we af? Wel, ‘t is vrij simpel. Ik heb een lijstje van de boeken in zo’n Google Docs gegooid. Voor het gemak heb ik er ook nog wat korte inhouden aan toegevoegd. Weet niet meer waar ik ze allemaal heb van internet heb geplukt, hoop dat ik niet in de knoei geraak met auteursrechten en zo, maar het geeft jullie een idee.

Voor de rest is er maar één regel, en dat is dat ik zelf er zo weinig mogelijk last moet van hebben :-). Laat mij weten wat je interesseert en kom er dan om bij ons thuis. Ik woon in Lebbeke, da’s ergens tussen Aalst en Dendermonde. Of kom gewoon eens langs om er live door te kuieren. Of laat iets weten en dan spreken we in de buurt ergens af, dat kan ook. Of ik stuur het op, en dan betaalt gij uiteraard de verzendkosten. We vinden wel iets.

Tot slot, denk er ook aan dat je er een goed doel mee steunt. De opbrengst zal bijdragen tot mijn iPhone 5, want mijn iPhone 3G loopt echt wel op zijn laatste benen. Kortom, breng de droom van dit grote kindje een stapje dichter en geniet zelf van een paar spannende thrillers.

Laat iets weten: tommy.dekimpe@gmail.com

Tot slot nog eens herhalen, de lijst van boeken (met een aparte tab voor Engelstalige, Nederlandstalige en Franse boeken): http://bit.ly/oWC7PC.

Hoe mis kunt ge zijn?

Tue, 02 Aug 2011 12:33:00 +0200

Ok, ok, ik ben best bereid te aanvaarden dat een GPS nooit 100% accuraat kan zijn, en dat hij er gerust een paar meter kan naast zitten. Maar 580 kilometer !?!

Btw, het is een Skoda, de arme stakker rijdt gewoon terug naar huis, denk ik.

PS. Het heeft prima gewerkt gedurende een maand of twee. Een tweetal weken geleden zat hij er plots een 100 meter naast, daarna een paar kilometer, en nu dit.

Hardcore History

Wed, 27 Jul 2011 22:37:59 +0200

Hardcore History is de naam van de fantastische podcast van Dan Carlin. Dan Carlin is de geschiedenisleraar die je op school had willen hebben. Als mijn leraars maar met zoveel overgave en inzicht over geschiedenis hadden gepraat…

Net weer zo’n episode beluisterd over het verval en ondergang van de Romeinse republiek. Werpt een heel nieuw licht op de figuur van Caesar (een dandy zo blijkt, met frutselkens aan zijn toga).

Enfin, ik kan met klem de episodes aanbevelen over de Punische oorlogen Punic Nightmares en Ghost Fronts over het Oostfront in WOII.

Hier vind je alle podcast episodes vanDan Carlin’s Hardcore History.

Thanks for Nothing - Jack Dee

Thu, 21 Jul 2011 23:01:52 +0200

Once you’ve listened to this book, you’ll never think of Jack Dee as a smiling, happy-go-lucky, friendly face again.

Een treffender uitspraak bestaat er wellicht niet over Thanks for Nothing, het audioboek van de Engelse stand-up comedian Jack Dee. Ik was aanvankelijk wat argwanend over de man die ik leerde kennen als host van de stand-up comedyserie Live at the Apollo. Maar uiteindelijk ben ik volledig gevallen voor de zwartgallige, grumpy, agressieve attitude van de man.

Het eerste deel van het boek is ronduit hilarisch (over defecte potloodgommetjes, de onzin van niet-iPod mp3 spelers en schrijvers who are just making it all up). Het gaat daarna over in een tragisch relaas over ‘s mans miserievolle levensloop, maar eindigt met zijn eerste stappen in comedy als een buitengewoon inspirerend en bewonderenswaardig verhaal.

Het klopt dus volledig, ik zal nooit meer aan Jack Dee denken als zo’n smiling, happy-go-lucky, friendly face (obviously I never did :-), maar als een man die heel veel respect verdient.

Dit audioboek is een echte aanrader.

Download Thanks for Nothing via Audible.com of via iTunes.

Our very own girl geek

Sun, 17 Jul 2011 21:57:00 +0200

Ons Julie haar snoetje zal nooit meer hetzelfde zijn. Sinds vandaag draagt ze een brilletje. “Big deal”, zegt u? Wel daar heeft u nu eens volkomen in gelijk. Er zijn veel ergere dingen in de wereld. Er zijn kindjes die op tweeënhalf de diagnose krijgen van een brilletje, er zijn er op die leeftijd met kanker op het request. Dat weten we maar al te goed, maar alles hangt af van het perspectief. Je eigen kleine zorgen zijn altijd grote zorgen. Als de kleine de knie openvalt is ook niet je eerst gedacht dat er ook wel kindertjes zijn die zonder benen door het leven moeten…

Enfin, om maar te zeggen dat het voor ons wel een schok was toen we te horen kregen dat Julie een zware oogafwijking heeft. “Een goeie +8”, zei de dokter. Dat sloeg in. ‘t Schijnt ook maar een soort schaal te zijn, maar als trotse bezitter van een 0.5 langs beide kanten, lijkt een +8 al snel zo’n 16 keer erger.

Om de diagnose te bevestigen probeerden we een tweede oogspecialist te consulteren. Hebt u ooit al eens een kinderoogspecialist proberen boeken? Heel concreet gaat dat als volgt - en we zijn begin mei- :
- U: “… het is wel dringend…”
- De secretaresse: “prima, belt u eens terug begin juli, dan kan ik u zeggen of we nieuwe patiënten aannemen en een afspraak mogelijk is begin oktober. Schikt u dat?”

Uiteindelijk toch een oogspecialiste gevonden die wat specialiseert in kinderen en die ons een paar maand eerder kon ontvangen. Zij bevestigde de diagnose. Ze stelde wel een brilletje voor van +4.5 om mee te beginnen. Die aanpak kan al snel tot significante verbetering leiden. Maar een brilletje zal ze toch altijd moeten dragen, ganse dag door. Altijd, behalve in bed en in bad, omzeggens.

Volgende stap: de optieker. Heel wat modelletjes gepast, en er was er geeneen -althans niet voor haar leeftijd- die niet compleet opzichtig was. Ongelooflijk hoe zo’n klein ding op je neus je hele uiterlijk verandert. Van alle in-your-face brilletjes zijn we uiteindelijk gegaan voor medisch verantwoord en praktisch. Het aanbod om de glazen te verdunnen hebben we voorlopig vriendelijk afgeslagen. Daar staan we nu echter anders tegenover. Het “steriliseerbokaaleffect” is er wel en haar ogen lijken 4 keer groter dan normaal. Maar dat is sowieso praat na de vaak. Dus aanschouw, dit is het uiteindelijk geworden.

Voorlopig wil ze ‘t wel op hebben hoor. Het ging op haar neusje en ze heeft nog nauwelijks gevraagd om het te mogen afzetten. Kijk je zelf door een +4.5, dan is de wereld één blurrige waas. Dat ze er direct mee rondhost en geeneens tegen een muur opknalt zal wel betekenen dat het nodig was, nemen we aan.

Dat ze nu goed ziet werd meteen al bewezen. ‘t Kind had het ding nog geen 5 minuten op en ‘t was al van: “Oe, papa grote neus”…

Allez, we zullen er mee moeten leven. En we zien er ook de positieve kanten van in. Met zo’n brilletje hebben we meteen our very own girl geek.

Al blijft natuurlijk wel de vraag: kopen we haar nu een een PC of een Mac?

Opgelichte ouders aller landen, verenigt u

Sun, 10 Jul 2011 14:56:55 +0200

Speelgoed moet speelgoed zijn, geen brol. De zoveelste keer teleurgesteld. Ik heb er genoeg van. Genoeg!

Ons Julie houdt van muziek, en daar zijn wij best blij mee. Daarom hapten we meteen toe toen op Vente exclusive een toffe microfoon-staander werd aangeboden. Uiteraard kan je er in zingen en dat schalt dan luid door de kamer. Je kan er een iPod op aansluiten, maar dat hoeft niet, want er zijn verscheidene ingebouwde liedjes. En soundeffects ook nog. En het is van Disney, dat kan niet fout gaan. Prima dus, daar gaat ons Julie heel blij mee zijn.

Dan krijgt ge dat ding thuisgeleverd. Ge zijt nog zo slim om het eerst eens uit te pakken als de kleine al gaan slapen is. En dat blijkt andermaal een prima strategie, kwestie van de zoveelste teleurstelling niet in ‘t kind haar nek te draaien.

De verschillende melodietjes en geluidseffecten, dat blijkt dus te gaan om exact twee knoppen. De ene speelt An der schönen blauen Donau, de andere knop speelt… wel, het tweede deel van An der schönen blauen Donau. And that’s it. Nu, probeert u maar eens mee te zingen op An der schönen blauen Donau. Verder dan tatatata tata tata geraakt u ook niet.
Noem me paranoïde, maar zou dat er niks mee te maken hebben dat er op die liedjes van een paar eeuwen oud geen auteursrechten meer gelden?

Enfin, over naar de ingebouwde versterker. Die blijkt dan weer aangedreven door 6 (zes!) AA batterijen (niet meegeleverd). Er is een aansluiting ook voor een adapter voor het stroomnet, maar die blijkt niet meegeleverd. Figures.

Doel van een versterker, me dunkt is geluid versterken. Niet zo bij dit kleinood echter, hier gaat het om een authentieke vervormer. Ofwel hoor je juistekes niets, ofwel plak je je mond tegen de micro aan en krijg je een onuitstaanbaar vervormd stemgeluid te horen (genre megafoon). Dat maakt zelfs van die tatatata tata tata een afgrijselijk avontuur.

De instructies tenslotte brengen ook niet meteen soulaas. De pagina “Nederlands” is een leuke mengeling tussen Nederlands en Deens of Noors of zo.

Maar wat heb je dan betaald, vraagt u terecht. Kijk, dat ding was in outlet en was nog 15 EUR. Wel, voor mij mag dat 2,5 EUR zijn, dat is nog geen vrijbrief om bazaar te verkopen die niet werkt.

Disney, alstublieft, ik heb u altijd bijzonder gerespecteerd (toegegeven, met de dood van Bambi’s moeder hebt u mij indertijd behoorlijk pijn gedaan, maar voor de rest niks dan goeie herinneringen). Maar dit gaat te ver! Waarom verleent u uw -goede- naam aan dergelijke brol. ‘t Moet zijn dat het zuiver gaat om geldgewin.

Hewel, dat neem ik u zeer kwalijk, zie, want ik voel mij andermaal opgelicht. En de dag komt dat iemand met veel meer aanzien en gezag dan mezelf gaat roepen: Genoeg geweest! Opgelichte ouders aller landen verenigt u…

Miseriemakers

Fri, 01 Jul 2011 22:24:00 +0200

Beste bakker, slager en tegenwoordig zelfs ook frietboer, ‘t is wellicht voor de vriendelijkheid jegens de klant dat u het doet - en daar heb ik alle begrip voor, de middenstand moet hard werken voor het dagelijkse brood en dat u de inspanning doet op zich, daar heb ik alle appreciatie voor- maar weet gij dan niet welk leed gij berokkent? Weet gij dan niet hoe uw goede bedoelingen steeds eindigen in een inferno van gehuil en gekrijs? Weet gij niet welk een last gij legt op de schouders van de jonge ouders die hun kroost een degelijke en verantwoorde opvoeding trachten mee te geven?

“En voor de kleine een snoepje”, zegt u namelijk met een brede vriendelijke glimlach. En het spel zit op de wagen.

Slaat u er maar om het even welk opvoedkundig naslagwerk er op na: er wordt niet gesnoept voor het eten! Ik herhaal: er wordt niet gesnoept voor het eten. Niet.

En reken vervolgens maar eens uit: wat is dat kans dat het gezin dat bij u net een brood heeft gekocht, 150 gr. salami en 200 gr. gekookte hesp, van bij u rechtstreeks naar huis toe rijdt om het middag- dan wel avondmaal te nuttigen. Hewel, laat ons veronderstellen dat dat 90 procent is. Teveel, zegt u? OK, geen probleem, 80 procent dan (behalve voor u, beste frietboer, in uw geval gaan we naar de 100 procent, als alles correct verloopt tenminste). Dan is dat nog 80 procent van dit (kapitaalkrachtige, dus belangrijke) klantensegment dat u ongewild onder enorme druk zet.

Vergeet het namelijk maar dat de kleine de net verworven lolly, dat zure beertje of die Napoleon (van die lekkere gele, met zuur erin) zonder verzet wil opgeven. Noch dat de kleine oren heeft naar de -nochtans degelijk onderbouwde- argumentatie van de ouder die ook alleen maar het belang van datzelfde kind nastreeft. Neen, beste handelaar, dat eindigt in een ouder die het kind zijn net verworven rijkdom ontneemt, en in gehuil, gekrijs en wat weet ik nog allemaal.

En wie heeft u nu net blijgemaakt?

De kleine dus niet, dat hebben we net samen beredeneerd en u was het met me eens.
De mama en papa dus ook niet, want hun geduld en opvoedkundige principes worden danig onder druk gezet. Laat ons nu geen direct verband suggereren, maar u heeft toch ook de recente echtscheidingscijfers in Vlaanderen gezien, nietwaar?
De andere klanten, die kunnen dat gekrijs wellicht ook niet appreciëren en kijken beschaamd de andere kant uit.
Hoewel, de helft van hen is wellicht alleen maar dankbaar: “goddank, ‘t zijn de mijne eens niet”.
Degene die hun kroost wel hebben meegebracht daarentegen, weten uiteraard dat hen twee klanten later gewoon hetzelfde lot staat te wachten. ‘t Is een beetje zoals aanschuiven naar de slachtbank. Het moet niet plezant zijn om te zien wat u te wachten staat. Tenminste, ik kan mij inbeelden dat ge dat liever niet weet eigenlijk.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: het is allemaal goed bedoeld en zo, maar laat het. Wij krijgen ook geen snoepje bij u, en we gaan ook niet ontevreden naar huis. Laat het gewoon. Het grootste plezier voor dat kind is nog dat ze mag genieten van uw geweldige brood, met een schelletje gekookte hesp. Iedereen blij.

"if you have the impulse to be creative, you ignore it at your peril"

Thu, 30 Jun 2011 07:47:38 +0200

“if you have the impulse to be creative, you ignore it at your peril”

- The unshine boy: Jack Dee interview http://t.co/mgHl806

Deal?

Mon, 02 May 2011 17:34:44 +0200

IT-departementen aller landen: u stopt met mij stokoud materiaal te geven en ik val u niet meer constant lastig omdat het niet werkt. Deal?

Mijn vriendje Adobe

Fri, 22 Apr 2011 22:05:02 +0200

Ik probeer het echt hoor, vriendjes blijven met Adobe, maar mijn vrienden maken het mij wel niet gemakkelijk. Moet ik om één of andere reden naar hun website, dan loopt dat steevast uit op een boel frustratie, verdriet en pijn. Deze week was het weer van dattum. Laat mij u even vertellen hoe dat zo gekomen is.

Voor een Nederlandse klant neem ik op dit moment ik enkele instructiedemo’s van een applicatie op en gebruik daarvoor Captivate 5. De “5”, dat is de gloednieuwe versie van Captivate, moet u weten, en nieuw is toch altijd beter, is het niet?

Wel, wie houdt van “ghost lines” die zit wel goed. In onze demo’s komen allerlei strepen te staan, verticale en horizontale, in formulieren, in tekst en gewoon op de achtergrond.

Zulks is natuurlijk niet aanvaardbaar, en ik heb me zot geëxperimenteerd: verschillende settings aan en dan weer af, geen compressie, wel compressie, verschillende browsers en met alle mogelijke combinaties van deze voorgaande…

Op het officiële forum van Captivate vind ik een post van iemand met exact dezelfde problemen. Er worden een aantal suggesties gedaan die wij ook allemaal uitproberen, maar tevergeefs. Maar al dat testen levert wel veel bijkomende informatie op, informatie die iemand wel op het juiste spoor van een oplossing zou kunnen zetten. Goed idee dus om mijn bevindingen toe te voegen aan het forum en zo mijn steentje bij te dragen, want zo zijn wij natuurlijk wel.

Enfin, dossiertje aangemaakt en snel even posten op dat forum, dacht ik zo. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik log -nog steeds goedgemutst- in met mijn AdobeID.

Men dankt mij netjes voor mijn inlogpoging, maar eerst moet ik mijn gegevens wat verfijnen. Ze willen weten waar ons bedrijf gevestigd is en ons adres en hoeveel werknemers we hebben. Zut, denk ik dan, maar bon, ze moeten toch ook iets over hun klanten weten en wellicht helpt dat om op termijn steeds betere producten te maken.

Ik loop echter al snel vast op het keuzelijstje “State”. Dat is een verplicht veld, maar ik kan daar alleen Amerikaanse staten selecteren en een stuk of wat territoria waar de Amerikaanse Armed Forces gestationeerd zijn. Dan maar eerst het land veranderen, maar dan blijkt niet te kunnen. Het land is standaard en onveranderbaar ingesteld op United States. Een willekeurige staat kiezen kan ook niet want er lopen een paar checks en het postnummer en telefoonnummer moeten dan van een correct formaat zijn. Een volledig fake adres uitvinden is inderdaad een oplossing, maar dat mag niet van de FBI en een stuk of wat andere Amerikaanse overheidsinstanties. Kan dus niet verder.

Wacht even, dat forum staat dus op de Amerikaanse versie van de site, en ik wil inloggen met een Belgisch AdobeID, dat moet het zijn. Terug uitloggen en hoppa naar de Belgische versie van de site. Daar log ik zonder probleem in en ga daar naar de Captivate 5 productpagina. Ik voel het, ik maak vooruitgang, zie deze jongen gaan…

En vreemd. Captivate verwijst me door naar de … VS-website.

Enfin ja, ik ben nu alvast ingelogd, dus de kans bestaat toch wel dat ik op het forum raak. Ik volg de link naar de Amerikaanse site en zie dat ik nog steeds ingelogd ben. So far so good. Ik surf door naar het user forum en … helaas, ik moet nog steeds inloggen op het forum.

Ik klik dan op de link register/login, en dan… aargh: page not found. Daar zou ik het van krijgen.

Dan maar even naar de Helppagina’s. Niks gevonden in de FAQ, dus mijn vraag stellen via hun formulier. Ik word er doorheen een reeks vragen geloodst die de telefonische menu’s van “klik één voor…” zouden van schaamte doen wegkruipen. En wat ziet mijn oog: “Chat now. A Help agent is available”.

Ik zie dat meer en meer zo help via chatten. Ik heb dat nog nooit gedaan, maar een mens moet met zijn tijd mee, laten we dat even doen dan.

Eerst wordt me gevraagd nog even al mijn gegevens in te vullen, en mijn vraag kort te omschrijven. Ik kader mijn probleem een beetje en start de chat. Blijkbaar is er nog één iemand voor me dus ik wacht af. Plots komt Igor online (is fake naam, maar hij klonk - nou ja- ook een beetje als een Igor). Igor begroet me hartelijk. Hij vraagt me een minuutje geduld om mijn vraag door te nemen.

Vijf minuten later vraagt hij me mijn vraag te verduidelijken. Ik leg dus nog eens alles uit. Hij vraagt me naar de specifieke links waar ik de problemen ondervind en ik zoek die gaarne voor hem op.

Vervolgens vraagt hij me een momentje te wachten zodat ik hij een oplossing kan zoeken voor mijn probleem. Tien minuten later vraagt hij me om een “web case” te creëren.

- Wat moet ik precies doen?

- Een web case creëren? Wat is dat een web case?, vraag ik hem. Is dat het online help formulier invullen?

- Exactly.

OK, dat lijkt me heel efficiënt en ik voel me ook al zo heel erg geholpen dankzij deze persoonlijke benadering. Helemaal terug naar af dus. Zal ik anders nog eens heel mijn verhaal intikken? Jullie hebben toch al mijn gegevens al?

Ik weet dat helpdeskmedewerkers in deze wereld het al hard genoeg te verduren krijgen, dus niks persoonlijks, maar *****. Ik heb dan ook de hoorn op de haak gesmeten (nou ja, eigenlijk het chatvenster heftig voor zijn neus dichtgeklikt, waarvoor ik me nogmaals tegenover hem wil excuseren. Dat doet ge niet, een chatvenster botweg dichtklikken).

Ik zit hier dus nog met dat probleem. Zonder oplossing kunnen we echt niet bij de klant opleveren. Ik wil constructief meewerken aan een oplossing, en dan moet ik door deze hel gewoon om nog maar te kunnen aanloggen.

Ja maar, Adobe antwoordt goed op hulpvragen via die formulieren hoor. Ja, wellicht, en mijn geval daar nog eens uitleggen ik ook niet zo veel moeite op zich. Maar het is de combinatie van al die dingen die maakt dat je voor zo’n onnozelheid meteen uren kwijt bent. En dat is met Adobe al de zoveelste keer, en dat ben ik echt beu. ‘t Is jammer dat ze van die cruciale sofware als Dreamweaver en Photoshop in handen hebben of ik werkte nooit meer met Adobe.

Maar allez, ik ga ze ‘t nog maar eens moeten vergeven. Maar op een dag ben ik het echt beu. Ik twijfelde nog tussen een Android en een iPhone. Maar plots vind ik het gemis van Flash op een iPhone toch niet meer zo heel erg. Nèm.

De videorecorder bestond nog niet...

Sun, 20 Feb 2011 15:08:07 +0100

Hoe ouder je wordt, hoe lustiger je met je neus op dat eigenste feit gedrukt wordt. Gisteren nog was er zo’n moment waarover ik u wil berichten. Maar laat mij eerst even vertellen hoe dat zo gekomen is.

Ik had al een paar keer op het punt gestaan, maar had telkens afgehaakt. Omdat er gisteren écht niks op TV was, heb ik het dan toch maar gedaan en heb The A-team gehuurd via de Telenet TV-theek.

Waarom ik twijfelde? Vooreerst, 4,95 EUR voor een film, ik blijf het veel geld vinden. Moest het iets goedkoper zijn, ze zouden mij veel makkelijker verleiden een beroep te doen op hun filmwinkeltje, maar soit.

Het tweede argument is misschien nog belangrijker. ‘t Zijn jeugdhelden, en die wil je niet graag verkracht zien worden.

Nu ik de film gezien heb, ben ik wat dat betreft in ieder geval gerustgesteld. Ze hebben zich gebaseerd op het originele verhaal en personages maar toch ook gedurfd om daar niet krampachtig aan vast te houden. Ik vond the A-team nieuwe stijl best OK, maar genoot uiteraard evenzeer van de klassiekers zoals een BA (Shut up, you fool), een Hannibal (Just love it when a plan comes together) en een Face die op zijn vraag “How do you protect the face” het antwoord “You just don’t mess with it…” krijgt van Dirk Benedict (de originele Face). Geweldig gewoon.

Maar goed, terug naar the matter at hand. Vraag wat dé bepalende serie uit mijn jeugd is, en je krijgt gegarandeerd the A-team te horen. Zeker, er waren er nog andere zoals McGyver, Matlock, Magnum, Knight Rider… Maar als je écht zwaar in de problemen zat en niemand je kon helpen, dan kon je maar bij één team terecht. En dat team loste je probleem helemaal op (met veel geschiet, maar weinig bloedvergieten) in netjes 50 minuten (toen 50 ook echt 50 was, en geen 3 keer 10 + 3 keer 8 reclame).

Om de impact van deze serie wat te duiden. In die tijd gingen jongens op woensdagavond trainen in de voetbalclub. En net op dat moment werd the A-team uitgezonden. Ik herinner me dat er heel wat eenvoudigweg gestopt zijn met voetballen, gewoon om naar the A-team te kunnen kijken. Ze moesten wel, want de videorecorder bestond nog niet!

En zo, lieve lezer, gebeurde het dat ik door het simpele de videorecorder bestond nog niet weer pijnlijk met de neus op de feiten werd gedrukt.

The Devil's Grip

Fri, 04 Feb 2011 15:08:15 +0100

Lichte pijnscheuten boven de linkerzij, altijd een beetje heviger. Bibi wist al meteen hoe laat het was, en hoe de rest van de avond er zou uitzien: langs bij de huisdokter, door naar de spoeddienst, en tussendoor nog wat documentjes rondmailen zodat iedereen verder kan met zijn werk.

Pericarditis, ofwel ontsteking van het hartzakje/vlies. Ik heb het twee jaar geleden ook al gehad, al was het toen wel veel heviger. Steken rond het hart bij elke beweging zodat ik op de duur niet meer kon staan, liggen of zitten (en veel blijft er dan niet meer over aan comfortabele posities). The Devil’s Grip wordt het ook wel genoemd (net als een aantal andere hartcondities blijkt wel), en dat is heel herkenbaar: een klauw die je hart in een pijnlijke greep houdt.

Zo ver kwam het deze keer dus niet. ‘Eens je dat eens gehad hebt ben je er mogelijk iets vatbaarder voor’, aldus de specialist toen. ‘En liever op tijd symptomen signaleren en ingrijpen’, zei hij ook nog. En zo wist ik nu dus snel wat te doen en bleef de hinder beperkt.

De enige echte hinder is natuurlijk wel dat je paar dagen in het ziekenhuis moet blijven. ‘We nemen geen risico, en zeker met recidiven’, vertrouwde de verpleegster mij toe. Twee daagjes ter observatie dus, een week thuis en gans mijn planning naar de botten. Komt toch altijd ongelegen. Vorige keer was anders: toen was ik al blij te weten dat ik mocht blijven leven. Nu is het gewoon vervelend. Niks op het personeel van het ASZ in Aalst trouwens, die hebben mij uiterst professioneel en vriendelijk behandeld alweer. Kudos en thanks daarvoor!

Enfin, heel vervelend allemaal, maar toegegeven, nothing beats that suicide bomber feeling.