Hardcore History is de naam van de fantastische podcast van Dan Carlin. Dan Carlin is de geschiedenisleraar die je op school had willen hebben. Als mijn leraars maar met zoveel overgave en inzicht over geschiedenis hadden gepraat…
Net weer zo’n episode beluisterd over het verval en ondergang van de Romeinse republiek. Werpt een heel nieuw licht op de figuur van Caesar (een dandy zo blijkt, met frutselkens aan zijn toga).
Enfin, ik kan met klem de episodes aanbevelen over de Punische oorlogen Punic Nightmares en Ghost Fronts over het Oostfront in WOII.
Hier vind je alle podcast episodes vanDan Carlin’s Hardcore History.
Once you’ve listened to this book, you’ll never think of Jack Dee as a smiling, happy-go-lucky, friendly face again.
Een treffender uitspraak bestaat er wellicht niet over Thanks for Nothing, het audioboek van de Engelse stand-up comedian Jack Dee. Ik was aanvankelijk wat argwanend over de man die ik leerde kennen als host van de stand-up comedyserie Live at the Apollo. Maar uiteindelijk ben ik volledig gevallen voor de zwartgallige, grumpy, agressieve attitude van de man.
Het eerste deel van het boek is ronduit hilarisch (over defecte potloodgommetjes, de onzin van niet-iPod mp3 spelers en schrijvers who are just making it all up). Het gaat daarna over in een tragisch relaas over ‘s mans miserievolle levensloop, maar eindigt met zijn eerste stappen in comedy als een buitengewoon inspirerend en bewonderenswaardig verhaal.
Het klopt dus volledig, ik zal nooit meer aan Jack Dee denken als zo’n smiling, happy-go-lucky, friendly face (obviously I never did :-), maar als een man die heel veel respect verdient.
Dit audioboek is een echte aanrader.
Download Thanks for Nothing via Audible.com of via iTunes.
Ons Julie haar snoetje zal nooit meer hetzelfde zijn. Sinds vandaag draagt ze een brilletje. “Big deal”, zegt u? Wel daar heeft u nu eens volkomen in gelijk. Er zijn veel ergere dingen in de wereld. Er zijn kindjes die op tweeënhalf de diagnose krijgen van een brilletje, er zijn er op die leeftijd met kanker op het request. Dat weten we maar al te goed, maar alles hangt af van het perspectief. Je eigen kleine zorgen zijn altijd grote zorgen. Als de kleine de knie openvalt is ook niet je eerst gedacht dat er ook wel kindertjes zijn die zonder benen door het leven moeten…
Enfin, om maar te zeggen dat het voor ons wel een schok was toen we te horen kregen dat Julie een zware oogafwijking heeft. “Een goeie +8”, zei de dokter. Dat sloeg in. ‘t Schijnt ook maar een soort schaal te zijn, maar als trotse bezitter van een 0.5 langs beide kanten, lijkt een +8 al snel zo’n 16 keer erger.
Om de diagnose te bevestigen probeerden we een tweede oogspecialist te consulteren. Hebt u ooit al eens een kinderoogspecialist proberen boeken? Heel concreet gaat dat als volgt - en we zijn begin mei- :
- U: “… het is wel dringend…”
- De secretaresse: “prima, belt u eens terug begin juli, dan kan ik u zeggen of we nieuwe patiënten aannemen en een afspraak mogelijk is begin oktober. Schikt u dat?”
Uiteindelijk toch een oogspecialiste gevonden die wat specialiseert in kinderen en die ons een paar maand eerder kon ontvangen. Zij bevestigde de diagnose. Ze stelde wel een brilletje voor van +4.5 om mee te beginnen. Die aanpak kan al snel tot significante verbetering leiden. Maar een brilletje zal ze toch altijd moeten dragen, ganse dag door. Altijd, behalve in bed en in bad, omzeggens.
Volgende stap: de optieker. Heel wat modelletjes gepast, en er was er geeneen -althans niet voor haar leeftijd- die niet compleet opzichtig was. Ongelooflijk hoe zo’n klein ding op je neus je hele uiterlijk verandert. Van alle in-your-face brilletjes zijn we uiteindelijk gegaan voor medisch verantwoord en praktisch. Het aanbod om de glazen te verdunnen hebben we voorlopig vriendelijk afgeslagen. Daar staan we nu echter anders tegenover. Het “steriliseerbokaaleffect” is er wel en haar ogen lijken 4 keer groter dan normaal. Maar dat is sowieso praat na de vaak. Dus aanschouw, dit is het uiteindelijk geworden.
Voorlopig wil ze ‘t wel op hebben hoor. Het ging op haar neusje en ze heeft nog nauwelijks gevraagd om het te mogen afzetten. Kijk je zelf door een +4.5, dan is de wereld één blurrige waas. Dat ze er direct mee rondhost en geeneens tegen een muur opknalt zal wel betekenen dat het nodig was, nemen we aan.
Dat ze nu goed ziet werd meteen al bewezen. ‘t Kind had het ding nog geen 5 minuten op en ‘t was al van: “Oe, papa grote neus”…
Allez, we zullen er mee moeten leven. En we zien er ook de positieve kanten van in. Met zo’n brilletje hebben we meteen our very own girl geek.
Al blijft natuurlijk wel de vraag: kopen we haar nu een een PC of een Mac?
Speelgoed moet speelgoed zijn, geen brol. De zoveelste keer teleurgesteld. Ik heb er genoeg van. Genoeg!
Ons Julie houdt van muziek, en daar zijn wij best blij mee. Daarom hapten we meteen toe toen op Vente exclusive een toffe microfoon-staander werd aangeboden. Uiteraard kan je er in zingen en dat schalt dan luid door de kamer. Je kan er een iPod op aansluiten, maar dat hoeft niet, want er zijn verscheidene ingebouwde liedjes. En soundeffects ook nog. En het is van Disney, dat kan niet fout gaan. Prima dus, daar gaat ons Julie heel blij mee zijn.
Dan krijgt ge dat ding thuisgeleverd. Ge zijt nog zo slim om het eerst eens uit te pakken als de kleine al gaan slapen is. En dat blijkt andermaal een prima strategie, kwestie van de zoveelste teleurstelling niet in ‘t kind haar nek te draaien.
De verschillende melodietjes en geluidseffecten, dat blijkt dus te gaan om exact twee knoppen. De ene speelt An der schönen blauen Donau, de andere knop speelt… wel, het tweede deel van An der schönen blauen Donau. And that’s it. Nu, probeert u maar eens mee te zingen op An der schönen blauen Donau. Verder dan tatatata tata tata geraakt u ook niet.
Noem me paranoïde, maar zou dat er niks mee te maken hebben dat er op die liedjes van een paar eeuwen oud geen auteursrechten meer gelden?
Enfin, over naar de ingebouwde versterker. Die blijkt dan weer aangedreven door 6 (zes!) AA batterijen (niet meegeleverd). Er is een aansluiting ook voor een adapter voor het stroomnet, maar die blijkt niet meegeleverd. Figures.
Doel van een versterker, me dunkt is geluid versterken. Niet zo bij dit kleinood echter, hier gaat het om een authentieke vervormer. Ofwel hoor je juistekes niets, ofwel plak je je mond tegen de micro aan en krijg je een onuitstaanbaar vervormd stemgeluid te horen (genre megafoon). Dat maakt zelfs van die tatatata tata tata een afgrijselijk avontuur.
De instructies tenslotte brengen ook niet meteen soulaas. De pagina “Nederlands” is een leuke mengeling tussen Nederlands en Deens of Noors of zo.
Maar wat heb je dan betaald, vraagt u terecht. Kijk, dat ding was in outlet en was nog 15 EUR. Wel, voor mij mag dat 2,5 EUR zijn, dat is nog geen vrijbrief om bazaar te verkopen die niet werkt.
Disney, alstublieft, ik heb u altijd bijzonder gerespecteerd (toegegeven, met de dood van Bambi’s moeder hebt u mij indertijd behoorlijk pijn gedaan, maar voor de rest niks dan goeie herinneringen). Maar dit gaat te ver! Waarom verleent u uw -goede- naam aan dergelijke brol. ‘t Moet zijn dat het zuiver gaat om geldgewin.
Hewel, dat neem ik u zeer kwalijk, zie, want ik voel mij andermaal opgelicht. En de dag komt dat iemand met veel meer aanzien en gezag dan mezelf gaat roepen: Genoeg geweest! Opgelichte ouders aller landen verenigt u…
Beste bakker, slager en tegenwoordig zelfs ook frietboer, ‘t is wellicht voor de vriendelijkheid jegens de klant dat u het doet - en daar heb ik alle begrip voor, de middenstand moet hard werken voor het dagelijkse brood en dat u de inspanning doet op zich, daar heb ik alle appreciatie voor- maar weet gij dan niet welk leed gij berokkent? Weet gij dan niet hoe uw goede bedoelingen steeds eindigen in een inferno van gehuil en gekrijs? Weet gij niet welk een last gij legt op de schouders van de jonge ouders die hun kroost een degelijke en verantwoorde opvoeding trachten mee te geven?
“En voor de kleine een snoepje”, zegt u namelijk met een brede vriendelijke glimlach. En het spel zit op de wagen.
Slaat u er maar om het even welk opvoedkundig naslagwerk er op na: er wordt niet gesnoept voor het eten! Ik herhaal: er wordt niet gesnoept voor het eten. Niet.
En reken vervolgens maar eens uit: wat is dat kans dat het gezin dat bij u net een brood heeft gekocht, 150 gr. salami en 200 gr. gekookte hesp, van bij u rechtstreeks naar huis toe rijdt om het middag- dan wel avondmaal te nuttigen. Hewel, laat ons veronderstellen dat dat 90 procent is. Teveel, zegt u? OK, geen probleem, 80 procent dan (behalve voor u, beste frietboer, in uw geval gaan we naar de 100 procent, als alles correct verloopt tenminste). Dan is dat nog 80 procent van dit (kapitaalkrachtige, dus belangrijke) klantensegment dat u ongewild onder enorme druk zet.
Vergeet het namelijk maar dat de kleine de net verworven lolly, dat zure beertje of die Napoleon (van die lekkere gele, met zuur erin) zonder verzet wil opgeven. Noch dat de kleine oren heeft naar de -nochtans degelijk onderbouwde- argumentatie van de ouder die ook alleen maar het belang van datzelfde kind nastreeft. Neen, beste handelaar, dat eindigt in een ouder die het kind zijn net verworven rijkdom ontneemt, en in gehuil, gekrijs en wat weet ik nog allemaal.
En wie heeft u nu net blijgemaakt?
Enfin, om een lang verhaal kort te maken: het is allemaal goed bedoeld en zo, maar laat het. Wij krijgen ook geen snoepje bij u, en we gaan ook niet ontevreden naar huis. Laat het gewoon. Het grootste plezier voor dat kind is nog dat ze mag genieten van uw geweldige brood, met een schelletje gekookte hesp. Iedereen blij.
“if you have the impulse to be creative, you ignore it at your peril” — The unshine boy: Jack Dee interview http://t.co/mgHl806
IT-departementen aller landen: u stopt met mij stokoud materiaal te geven en ik val u niet meer constant lastig omdat het niet werkt. Deal?
Ik probeer het echt hoor, vriendjes blijven met Adobe, maar mijn vrienden maken het mij wel niet gemakkelijk. Moet ik om één of andere reden naar hun website, dan loopt dat steevast uit op een boel frustratie, verdriet en pijn. Deze week was het weer van dattum. Laat mij u even vertellen hoe dat zo gekomen is.
Voor een Nederlandse klant neem ik op dit moment ik enkele instructiedemo’s van een applicatie op en gebruik daarvoor Captivate 5. De “5”, dat is de gloednieuwe versie van Captivate, moet u weten, en nieuw is toch altijd beter, is het niet?
Wel, wie houdt van “ghost lines” die zit wel goed. In onze demo’s komen allerlei strepen te staan, verticale en horizontale, in formulieren, in tekst en gewoon op de achtergrond.
Zulks is natuurlijk niet aanvaardbaar, en ik heb me zot geëxperimenteerd: verschillende settings aan en dan weer af, geen compressie, wel compressie, verschillende browsers en met alle mogelijke combinaties van deze voorgaande…
Op het officiële forum van Captivate vind ik een post van iemand met exact dezelfde problemen. Er worden een aantal suggesties gedaan die wij ook allemaal uitproberen, maar tevergeefs. Maar al dat testen levert wel veel bijkomende informatie op, informatie die iemand wel op het juiste spoor van een oplossing zou kunnen zetten. Goed idee dus om mijn bevindingen toe te voegen aan het forum en zo mijn steentje bij te dragen, want zo zijn wij natuurlijk wel.
Enfin, dossiertje aangemaakt en snel even posten op dat forum, dacht ik zo. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik log -nog steeds goedgemutst- in met mijn AdobeID.
Men dankt mij netjes voor mijn inlogpoging, maar eerst moet ik mijn gegevens wat verfijnen. Ze willen weten waar ons bedrijf gevestigd is en ons adres en hoeveel werknemers we hebben. Zut, denk ik dan, maar bon, ze moeten toch ook iets over hun klanten weten en wellicht helpt dat om op termijn steeds betere producten te maken.
Ik loop echter al snel vast op het keuzelijstje “State”. Dat is een verplicht veld, maar ik kan daar alleen Amerikaanse staten selecteren en een stuk of wat territoria waar de Amerikaanse Armed Forces gestationeerd zijn. Dan maar eerst het land veranderen, maar dan blijkt niet te kunnen. Het land is standaard en onveranderbaar ingesteld op United States. Een willekeurige staat kiezen kan ook niet want er lopen een paar checks en het postnummer en telefoonnummer moeten dan van een correct formaat zijn. Een volledig fake adres uitvinden is inderdaad een oplossing, maar dat mag niet van de FBI en een stuk of wat andere Amerikaanse overheidsinstanties. Kan dus niet verder.
Wacht even, dat forum staat dus op de Amerikaanse versie van de site, en ik wil inloggen met een Belgisch AdobeID, dat moet het zijn. Terug uitloggen en hoppa naar de Belgische versie van de site. Daar log ik zonder probleem in en ga daar naar de Captivate 5 productpagina. Ik voel het, ik maak vooruitgang, zie deze jongen gaan…
En vreemd. Captivate verwijst me door naar de … VS-website.
Enfin ja, ik ben nu alvast ingelogd, dus de kans bestaat toch wel dat ik op het forum raak. Ik volg de link naar de Amerikaanse site en zie dat ik nog steeds ingelogd ben. So far so good. Ik surf door naar het user forum en … helaas, ik moet nog steeds inloggen op het forum.
Ik klik dan op de link register/login, en dan… aargh: page not found. Daar zou ik het van krijgen.
Dan maar even naar de Helppagina’s. Niks gevonden in de FAQ, dus mijn vraag stellen via hun formulier. Ik word er doorheen een reeks vragen geloodst die de telefonische menu’s van “klik één voor…” zouden van schaamte doen wegkruipen. En wat ziet mijn oog: “Chat now. A Help agent is available”.
Ik zie dat meer en meer zo help via chatten. Ik heb dat nog nooit gedaan, maar een mens moet met zijn tijd mee, laten we dat even doen dan.
Eerst wordt me gevraagd nog even al mijn gegevens in te vullen, en mijn vraag kort te omschrijven. Ik kader mijn probleem een beetje en start de chat. Blijkbaar is er nog één iemand voor me dus ik wacht af. Plots komt Igor online (is fake naam, maar hij klonk - nou ja- ook een beetje als een Igor). Igor begroet me hartelijk. Hij vraagt me een minuutje geduld om mijn vraag door te nemen.
Vijf minuten later vraagt hij me mijn vraag te verduidelijken. Ik leg dus nog eens alles uit. Hij vraagt me naar de specifieke links waar ik de problemen ondervind en ik zoek die gaarne voor hem op.
Vervolgens vraagt hij me een momentje te wachten zodat ik hij een oplossing kan zoeken voor mijn probleem. Tien minuten later vraagt hij me om een “web case” te creëren.
- Wat moet ik precies doen?
- Een web case creëren? Wat is dat een web case?, vraag ik hem. Is dat het online help formulier invullen?
- Exactly.
OK, dat lijkt me heel efficiënt en ik voel me ook al zo heel erg geholpen dankzij deze persoonlijke benadering. Helemaal terug naar af dus. Zal ik anders nog eens heel mijn verhaal intikken? Jullie hebben toch al mijn gegevens al?
Ik weet dat helpdeskmedewerkers in deze wereld het al hard genoeg te verduren krijgen, dus niks persoonlijks, maar *****. Ik heb dan ook de hoorn op de haak gesmeten (nou ja, eigenlijk het chatvenster heftig voor zijn neus dichtgeklikt, waarvoor ik me nogmaals tegenover hem wil excuseren. Dat doet ge niet, een chatvenster botweg dichtklikken).
Ik zit hier dus nog met dat probleem. Zonder oplossing kunnen we echt niet bij de klant opleveren. Ik wil constructief meewerken aan een oplossing, en dan moet ik door deze hel gewoon om nog maar te kunnen aanloggen.
Ja maar, Adobe antwoordt goed op hulpvragen via die formulieren hoor. Ja, wellicht, en mijn geval daar nog eens uitleggen ik ook niet zo veel moeite op zich. Maar het is de combinatie van al die dingen die maakt dat je voor zo’n onnozelheid meteen uren kwijt bent. En dat is met Adobe al de zoveelste keer, en dat ben ik echt beu. ‘t Is jammer dat ze van die cruciale sofware als Dreamweaver en Photoshop in handen hebben of ik werkte nooit meer met Adobe.
Maar allez, ik ga ze ‘t nog maar eens moeten vergeven. Maar op een dag ben ik het echt beu. Ik twijfelde nog tussen een Android en een iPhone. Maar plots vind ik het gemis van Flash op een iPhone toch niet meer zo heel erg. Nèm.
Hoe ouder je wordt, hoe lustiger je met je neus op dat eigenste feit gedrukt wordt. Gisteren nog was er zo’n moment waarover ik u wil berichten. Maar laat mij eerst even vertellen hoe dat zo gekomen is.
Ik had al een paar keer op het punt gestaan, maar had telkens afgehaakt. Omdat er gisteren écht niks op TV was, heb ik het dan toch maar gedaan en heb The A-team gehuurd via de Telenet TV-theek.
Waarom ik twijfelde? Vooreerst, 4,95 EUR voor een film, ik blijf het veel geld vinden. Moest het iets goedkoper zijn, ze zouden mij veel makkelijker verleiden een beroep te doen op hun filmwinkeltje, maar soit.
Het tweede argument is misschien nog belangrijker. ‘t Zijn jeugdhelden, en die wil je niet graag verkracht zien worden.
Nu ik de film gezien heb, ben ik wat dat betreft in ieder geval gerustgesteld. Ze hebben zich gebaseerd op het originele verhaal en personages maar toch ook gedurfd om daar niet krampachtig aan vast te houden. Ik vond the A-team nieuwe stijl best OK, maar genoot uiteraard evenzeer van de klassiekers zoals een BA (Shut up, you fool), een Hannibal (Just love it when a plan comes together) en een Face die op zijn vraag “How do you protect the face” het antwoord “You just don’t mess with it…” krijgt van Dirk Benedict (de originele Face). Geweldig gewoon.
Maar goed, terug naar the matter at hand. Vraag wat dé bepalende serie uit mijn jeugd is, en je krijgt gegarandeerd the A-team te horen. Zeker, er waren er nog andere zoals McGyver, Matlock, Magnum, Knight Rider… Maar als je écht zwaar in de problemen zat en niemand je kon helpen, dan kon je maar bij één team terecht. En dat team loste je probleem helemaal op (met veel geschiet, maar weinig bloedvergieten) in netjes 50 minuten (toen 50 ook echt 50 was, en geen 3 keer 10 + 3 keer 8 reclame).
Om de impact van deze serie wat te duiden. In die tijd gingen jongens op woensdagavond trainen in de voetbalclub. En net op dat moment werd the A-team uitgezonden. Ik herinner me dat er heel wat eenvoudigweg gestopt zijn met voetballen, gewoon om naar the A-team te kunnen kijken. Ze moesten wel, want de videorecorder bestond nog niet!
En zo, lieve lezer, gebeurde het dat ik door het simpele de videorecorder bestond nog niet weer pijnlijk met de neus op de feiten werd gedrukt.
Lichte pijnscheuten boven de linkerzij, altijd een beetje heviger. Bibi wist al meteen hoe laat het was, en hoe de rest van de avond er zou uitzien: langs bij de huisdokter, door naar de spoeddienst, en tussendoor nog wat documentjes rondmailen zodat iedereen verder kan met zijn werk.
Pericarditis, ofwel ontsteking van het hartzakje/vlies. Ik heb het twee jaar geleden ook al gehad, al was het toen wel veel heviger. Steken rond het hart bij elke beweging zodat ik op de duur niet meer kon staan, liggen of zitten (en veel blijft er dan niet meer over aan comfortabele posities). The Devil’s Grip wordt het ook wel genoemd (net als een aantal andere hartcondities blijkt wel), en dat is heel herkenbaar: een klauw die je hart in een pijnlijke greep houdt.
Zo ver kwam het deze keer dus niet. ‘Eens je dat eens gehad hebt ben je er mogelijk iets vatbaarder voor’, aldus de specialist toen. ‘En liever op tijd symptomen signaleren en ingrijpen’, zei hij ook nog. En zo wist ik nu dus snel wat te doen en bleef de hinder beperkt.
De enige echte hinder is natuurlijk wel dat je paar dagen in het ziekenhuis moet blijven. ‘We nemen geen risico, en zeker met recidiven’, vertrouwde de verpleegster mij toe. Twee daagjes ter observatie dus, een week thuis en gans mijn planning naar de botten. Komt toch altijd ongelegen. Vorige keer was anders: toen was ik al blij te weten dat ik mocht blijven leven. Nu is het gewoon vervelend. Niks op het personeel van het ASZ in Aalst trouwens, die hebben mij uiterst professioneel en vriendelijk behandeld alweer. Kudos en thanks daarvoor!
Enfin, heel vervelend allemaal, maar toegegeven, nothing beats that suicide bomber feeling.
