In meer dan 140 tekens... Ombuzzman

En zo gebeurde het dat de kapper mij trots een postkaartje van zijn dochter liet zien. Een mooie foto van haar + lief tegen een idyllische Egyptische achtergrond. Overduidelijk zelf getrokken, één arm uitgestoken en beetje achteruit geleund om toch enige afstand tussen het fototoestel en betrokkenen te verkrijgen.

Ginder getrokken, zei hij, en dan met zo’n dienst die dat afdrukt en dan als postkaart bij u brengt.

Hewel, dat is misschien nog een idee. Want onze postkaartjes, die eindigen bij ons thuis. In onze schuif. En dat komt zo:

1. Op de eerste dag van onze vakantie kopen wij in zo’n typisch vakantiebestemmingswinkeltje meteen al onze postkaarten. Normaal koop je dan meteen ook de benodigde postzegels -voor het buitenland mijnheer- maar om één of andere reden doen ze dat niet meer. Of toch niet de winkeltjes die wij dan toevallig kiezen.

2. Dan moet je dus zelf postzegels gaan kopen. In een postkantoor gaan aanschuiven is zowat het aller-on-vakantie-ste dat je kan doen, dus een mens stelt dat uit. In een ander toeristenwinkeltje postzegels kopen doe je dan ook niet, want alleen zegels zonder de kaartjes is ook not-done natuurlijk.

3. Iets dat aldus wordt uitgesteld ontsnapt dan uiteindelijk geheel aan de aandacht. Twee dagen voor vertrek evenwel popt dat weer op. Maar dan is het ook de moeite niet meer, ge zijt thuis vóór uw kaartjes, begot. Nog één laatste optimistische poging: op terugreis zullen we dat nog doen, vóór de grens, dat er toch geen Belgische stempel op staat. Komt er uiteraard ook niet van, wat had u gedacht.

En dus eindigen die kaartje thuis in onze schuif.

Maar volgend jaar misschien… Met zo’n dienst die daar dan wel allemaal voor zorgt.

Bedenk één idee per dag, een hele maand lang. Dat was de uitdaging van Flanders DC. Je creatieve brein trainen door 31 dagen lang één idee per dag te posten op eenideeperdag.be. “Ik doe mee!”, dacht ik meteen.

Ik dacht nooit dat ik heel die reeks zou volhouden, maar gisteren heb ik mijn 31ste idee op rij gepost. En dag 32, die is netjes voorbehouden voor het schrijven van deze blogpost.

Denken vanuit een probleem is niet zo moeilijk heb ik gemerkt: kijk gewoon aandachtig rond en je merkt zo waar de knelpunten zitten. Komen met een oplossing is al heel andere koek natuurlijk. Je geeft wel een aanzet, maar je ziet meteen ook heel wat praktische bezwaren. Gelukkig mogen we daar stoppen. Het verder uitwerken is voor iemand anders.

Ik troost mezelf daar ook met een quote van een collega: “he who defines the problem, defines the solution”. Het echte citaat kan ik niet vinden, maar Einstein is hier alweer de redder in nood, ooit stellende dat: “if he had one hour to save the world he would spend fifty-five minutes defining the problem and only five minutes finding the solution”.

Enfin, gaan mijn ideeën de wereld veranderen? Natuurlijk niet, het is spielerei. Maar of er bij zijn waar ik wel trots op ben?

Ja, toch een aantal:

• Dat je met je SIS-kaart ook toegang moet hebben tot de gegevens van al je gezinsleden, dat blijkt heel wat mensen aangesproken te hebben. Geen gedoe meer om die SIS-kaart te pakken te krijgen als je voor je partner of dochter naar de apotheker moet.
  

  

• Dat je moet kunnen kiezen om te bellen via één operator, en mobiel te surfen via een andere, daar geloof ik zelf sterk in. Nu kan dat niet omdat de SIS-kaart gekoppeld is aan één operator en als je baas alleen je telefoonkosten betaalt moet je bij diezelfde terecht voor je mobiele data. En dat is vaak niet de beste formule voor jouw profiel, integendeel.

• Dat je je pasfoto voor je ID kaart evengoed via de webcam op het gemeentehuis moet kunnen laten maken, leek mij alvast een evidentie. Klik en klaar.
  

  

   

• En als ik mocht kiezen welke meteen werd gerealiseerd, dan zou het zijn dat je bij elk boek dat je koopt ook een elektronische versie moet kunnen downloaden voor één EUR. Ik lees een boek graag op papier, maar later wil ik het altijd mee op mijn tablet om er snel in te kunnen opzoeken. (Eigenlijk ben ik van mening dat het gratis moet. Maar één EUR heb ik er wel voor over om een boek -dat ik uiteindelijk al gekocht en betaald heb- ook in elektronisch formaat te krijgen. Voor de moeite).

Elke dag een ideetje posten, het is me wat. Er waren ook minpuntjes natuurlijk. Mobiel een idee posten was niet evident, to say the least. En on-the-go, dat is uiteindelijk toch waar de ideeën komen, niet? Ik vond het ook jammer dat ik op de site geen andere tweeps kon opzoeken om hun ideeën te lezen. En dat je geen ” é of ¨é mag gebruiken, dat is toch fucked up. Je kreeg dan dingen zoals onderstaande.

Maar ondanks deze minpuntjes was het over all een heel leuke ervaring. Kudos voor Flanders DC daarvoor.

Doe ik nu nog even voort, dacht ik na die 31. Ik heb nog wel wat half uitgewerkte ideeën liggen… Maar ik ga het niet doen. Wijsheid ligt ook in de moderatie. Ik wacht gewoon op de volgende reeks die er na de zomer zit aan te komen. En ondertussen denk ik wel al en toe al wat (creatief) na.

For those who care: al mijn ideeën.

We schrijven 2005. Bibi volgt avondcursus Dreamweaver en het kriebelt.

Inmiddels is het 2006. Vrienden knappen een huisje op in de Provence en willen wat meer vindbaar zijn. Bibi zet zich aan het knutselen en een bescheiden site ziet het levenslicht.

2007 volgt al snel. Bibi solliciteert als usability designer, en krijgt de job. Bibi zal de komende 5 jaar worden ondergedompeld in de wondere wereld van gebruiksvriendelijkheid.

We springen vlotjes naar 2012, bibi kijkt nog eens goed naar de site en -knowing what he knows now- schaamt zich toch een beetje dood. Om maar één voorbeeld te geven: zestien formuliervelden waar dat beter met vier zou kunnen, en die afhandeling van die formulieren #huiver.

… on second thought, ‘t is toch niet allemaal kommer en kwel. Al bij al geen slechte poging voor toen. Werk aan de winkel, but I’ve seen worse:

www.vakantiehuisprovence.be

PS: voor wie een vakantie zoekt in de Provence… #vakantietip :-)

We moeten eerlijk zijn, de mensheid heeft de laatste 50 jaar ongezien progressie gemaakt. We hebben mensen op de maan gezet, we krijgen computers zo klein dat ze door je lichaam kunnen zweven, we lopen op tablets te tokkelen met onze vingers en met die 3D technologie zijn die futuristische hologrammen ook binnen handbereik. Kortom, we zijn nog niet bij de Jetsons maar we zijn redelijk goed op weg.

Enorme progressie dus, maar een potje water koken binnen een aanvaardbare tijd, ho maar, dat is wat te hoog gegrepen. Razend stoor ik me aan de waterkokers van deze wereld. Sinds enige tijd ben ik ook een fervent theedrinker, dus kom ik noodgedwongen in contact met deze ondingen uit de hel.

Vooreerst, een waterkoker is nooit vol. Die is altijd leeg. En als hij al vol is, dan drijft er gegarandeerd zo’n vetvlek op het water of ziet ge veel te veel kalkdeeltjes lustig dwarrelen. Dus hoppa weg en toch de kraan onder. Niet aan te ontkomen.

Het kreng gaat vervolgens terug de sokkel op en ge drukt op de knop. Twee mogelijkheden: in het ene geval gebeurt er een hele minuut niks, en moest het niet voor dat lichtje zijn, ge zou zweren dat hij dienst weigert. In het andere geval begint dat ding te schreeuwen en te fluiten dat het een lieve lust is. Ook de waterkoker uit het eerste scenario komt uiteindelijk tot dat schreeuwend punt. Consequent, dat zijn ze wel, Satan’s schepselen.

En dat duurt wel even, het begint te borrelen en te pruttelen, maar koken ho maar. Net als ge denkt dat het kookpunt is bereikt rekent ge best nog een minuut of twee. En van die trage minuten, dat spreekt.

Frustrerend! Al jaren stoor ik me er aan, dag in dag uit. En u zou dat trouwens ook moeten doen, beste bedrijfsleiders. Al eens berekend hoeveel kostbare werktijd er op uw werkvloer wordt verspild aan waterkokerwachten?

Maar daaraan komt nu een eind. Vandaag dropte Coolblue namelijk een mooi verrassing in mijn mailbox: de BOSCH THD2021 FILTRINO !

• Innovatief verwarmingssysteem: onmiddellijk gebruiksklaar, minieme opwarmtijd
• Dadelijk klaar om het volgende drankje te bereiden
• Tijd- en energiebesparend daar enkel de nodige hoeveelheid water wordt opgewarmd

En daarnaast: altijd de perfecte temperatuur voor elke theesoort: van 70 °C voor witte thee, naar 80 °C voor groene thee en 90 °C voor oploskoffie tot bijna kokend water voor zwarte thee en oplossoep. Hoe perfect kunt ge zijn?

Want! Ik zweer het, als er een hemel is, ze hebben daar van die dingen. Dus beste mensen, koop dit en doe het mij cadeau. Al was het maar om van mijn eeuwig gezaag over waterkokers af te zijn. Ik dank u alvast van harte.

Oh, tot slot, lieve mensen van Bosch, al gedacht aan een mobiele versie? Ik ben een redelijk rondreizend werker, en ik denk dat de Filtrino een perfecte gezel zou zijn wat dat betreft.

Beste Sint,

Blij u weer in ‘t land te hebben. Op 11 november passeert u ons huisje, en brengt u lekkers en speelgoed voor ons Julie (als u tenminste oordeelt dat ze braaf genoeg geweest is dit jaar, dat laat ik over aan u).

Wat ze graag wil? Wel, wij dachten aan een iPad. Voor een dochter van drie, dat is er geweldig over zeker? Wel, dat dacht ik ook. Tot ik voor u op verkenning ging in de speelgoedwinkel. En zo komt een mens al een tot andere conclusies.

Laat ons vertrekken van waar we het zeker over eens zijn: digitaal is het nieuwe normaal. Toch? Geen illusies, hoe tech-savvy we onszelf als ouder ook vinden, onze kinderen gaan ons uitlachen. Daar is geen ontkomen aan. De snelheid waarmee die ukkies vertrouwd raken met digitale dingen is om schrik van te hebben. Durf een keer of twee door de familie foto’s te gaan op de iPad en voor je ‘t weet navigeren ze lustig naar de foto app, bladeren ze daar gezwind door, pinchen en zoomen ze dat het een lieve lust is. Damn, ze ontdekken gestures waar ik zelf nooit zou zijn opgekomen.

Een kanttekening bij dat laatste: met muisbewegingen heeft ons Julie het wel degelijk moeilijker, maar ‘touch’ dat is het volop hee. Dat is ook logisch, touch is heel intuïtief. Een muis is dat eigenlijk niet, dat blijft een (horizontale) handeling uitvoeren met je hand om een (verticale) beweging te bekomen 30 cm verderop. 

Maar we wijken af. Terug naar de speelgoedwinkel. Thing is dat we onze dochter dan toch ook zo snel mogelijk op de digitale highway willen lanceren en ze daar alle kansen geven (zodat ze het later nog beter heeft dan haar ouders, een universele en tijdloze betrachting van elke generatie).

Aldus aangekomen in de speelgoedwinkel kijken we dan ook al eens naar wat er voor die leeftijd van onze spruit zoal bestaat in digitaal wonderland. Er bestaan toch zo van die kinderlaptops en zo?

Wel, dat blijkt wel wat tegen te vallen, moet ik u zeggen. Allemaal mooie verpakking en zo, maar bekijk die schermen nu toch eens!

Gelukkig viel ons oog op een ander VTech product. Die hebben wel nog iets geinig. Een ware 10-in-1 multimedia “tablet” zowaar. Niet alleen is er sprake van kleuren (VGA wellicht ;-), maar vooral de schermgrootte valt op omdat ze vlotjes de afmeting van een doorsnee postzegel overstijgt. En maar 69,99 EUR voor deze interactieve, geanimeerde e-reader met de volgende onderdelen: interactief verhaal, begrijpend lezen, woordenboek, spellen, schrijven, tekenstudio, muziekspeler, fotoalbum, fotobewerker en videospeler! Een koopje!

Alle marketing-talk ten spijt, drie eenvoudige bedenkingen:

Ten eerste, een tekenstudio/fotobewerker op zo’n schermpje. Dat wordt lachen. Zal ik Photoshop maar meteen buitengooien?

Ten tweede - en zelf getest- dat scherm reageert net onder het niveau van die oude electro spelletjes (je weet wel, waar je met een ijzeren staafje een zilverpapiertje in een gatje moest porren).

Ten derde bestaan er daar tal van interactieve spelletjes voor. Als je het bijgeleverde Rufus, het verhaal van een kleine hond die de stad gaat ontdekken helemaal beu gespeeld bent, dan koop je toch gewoon nieuwe spelletjes. Aan de luttele prijs van 19,99 ‘t stuk!

Ik moet het toegeven, dit zette toch enigszins een domper op de aanvankelijke enthousiasme waarmee ik in uw opdracht het speelgoed walhalla was binnengebeend, vastberaden onze kleuter voor eens en voor altijd op de digitale highway te lanceren.

Thuis aangekomen -en met de meeste van mijn tranen opgedroogd- ging ik even op de iPad op zoektocht. Toegegeven, het is even zoeken, maar in de app store kun je onder de rubriek “Boeken” (I know, I know…) heel wat interactieve spelletjes en puzzels en zo vinden. De prijzen sluiten aan bij die voor gewone apps van 0,79 tot een 2,39 EUR voor de duurdere spellen. Bingo.

Enfin, vandaar dus mijn conclusie. Als we van u nu eens een tweedehands iPad1 zouden vragen en daar zelf een paar van die spelletjes op downloaden, dan is dat toch zo zot nog niet? Ze krijgt dan de hele multimedia ervaring, een heel groot mooi scherm en dat bovendien top reageert. En op de breekbaarheid van dat ding moet toch ook wel iets te vinden zijn. En vooraleer u het zegt: ja, bijkomend voordeel is inderdaad dat ze zo met haar fikken van mijn iPad2 afblijft :-)

Dit gezegd zijnde, er zijn online heel wat leuke sites met gratis spelletjes. Maar daar blijkt koning Flash ook wel zijn titel te voeren. Jammer, jammer, maar daar rekenen we op een HTLM5 of lijkt u ook eens naar die Android tablets die kunnen helpen.

U ziet het, een iPad voor de dochter van drie, dat is er op het eerste gezicht los over. Maar misschien zijn we zo toch beter af. Benieuwd wat u als professionele Sint daarvan denkt. 

PS: Als u het een leuk idee vindt, kijk zeker eens online op Kapaza.es of zo.

Ik ben er echt niet goed van. Ik beluisterde namelijk net een podcast van een tijdje geleden van het geweldige Radio1-programma Interne Keuken.

Rik Van Cauwelaert -nochtans niet meteen mijn spontane held- en Koen Schoors, econoom aan de Universiteit Gent, vertellen over fiscale achterpoortjes en hoe onze economie zo globaal een beetje in elkaar steekt.

Als dat allemaal waar is… ‘t Is om misselijk van te worden. Listen and weep. 

http://www.radio1.be/programmas/interne-keuken/koen-schoors-en-rik-van-cauwelaert

Elk nadeel heb z’n voordeel. Zo ook levert het voor het tiende jaar op rij uitregenen van onze vakantie in Frankrijk des bonnes choses op. Want inderdaad, gedurende de aanhoudende stortregens kijkt een mens al eens naar de plaatselijke télévision en zo leerden wij hun eigenaardige televisiegewoontes kennen.

Ik zeg het u: dat ping-ping-ping melodieken in die song van Gotye is keihard plagiaat… Van Bim Bam Bom van Samson & Gert.

* Somebody That I Used To Know van Gotye: http://bit.ly/pU2RZa
* Bim Bam Bom: http://bit.ly/pPURdA

Wat heb ik zoal liggen?

- Engelstalige pockets, maar ook een paar Nederlandstalige en Franstalige.

- Genre: bij het kiezen van de boeken laat ik me nogal makkelijk leiden door een paar kernwoorden op de achterflap. Als één van deze woorden daarin voorkomt, dan is de kans groot dat ie in mijn mandje en uiteindelijk op mijn nachtkastje is beland:

• Koude oorlog, spionage, conflict, inval, CIA

• Da Vinci, mysterie, Judas, Michelangelo (kortom, dat ganse genre van verdwenen schatten/boeken/waarheden, eerst door de Romeinen, dan door de Fransen, vervolgens de nazi’s, en die nu toevallig aan het licht komen en als ze aan het licht komen de hele beschaving zullen op zijn grondvesten doen daveren… Dat soort dingen).

• FBI, moord, forensisch (genre: waarbij de samenvatting altijd start met Een rustig dorp in het Amerikaanse binnenland wordt opgeschrikt wanneer een gruwelijke moord wordt ontdekt…).

Ik ga eerlijk zijn, het zijn allemaal nieuwe boeken, maar ik heb ze ook niet aan de volle pot gekocht. Eén of twee keer per jaar trek ik met een bescheiden budget van 50 EUR naar het boekenfestijn in Gent of Brussel en koop ze daar aan gemiddeld 3 à 4 EUR (een echte aanrader trouwens, dat boekenfestijn, check it out). Heb ook al eens geïnformeerd bij De Slegte, en die willen er wellicht een heel aantal overkopen aan prijzen die hoger liggen dan die ‘buck’, maar weet je, ik laat ze dan liever aan iemand van wie ik weet dat ik ze er een plezier mee doe.

Hoe spreken we af? Wel, ‘t is vrij simpel. Ik heb een lijstje van de boeken in zo’n Google Docs gegooid. Voor het gemak heb ik er ook nog wat korte inhouden aan toegevoegd. Weet niet meer waar ik ze allemaal heb van internet heb geplukt, hoop dat ik niet in de knoei geraak met auteursrechten en zo, maar het geeft jullie een idee.

Voor de rest is er maar één regel, en dat is dat ik zelf er zo weinig mogelijk last moet van hebben :-). Laat mij weten wat je interesseert en kom er dan om bij ons thuis. Ik woon in Lebbeke, da’s ergens tussen Aalst en Dendermonde. Of kom gewoon eens langs om er live door te kuieren. Of laat iets weten en dan spreken we in de buurt ergens af, dat kan ook. Of ik stuur het op, en dan betaalt gij uiteraard de verzendkosten. We vinden wel iets.

Tot slot, denk er ook aan dat je er een goed doel mee steunt. De opbrengst zal bijdragen tot mijn iPhone 5, want mijn iPhone 3G loopt echt wel op zijn laatste benen. Kortom, breng de droom van dit grote kindje een stapje dichter en geniet zelf van een paar spannende thrillers.

Laat iets weten: tommy.dekimpe@gmail.com

Tot slot nog eens herhalen, de lijst van boeken (met een aparte tab voor Engelstalige, Nederlandstalige en Franse boeken): http://bit.ly/oWC7PC.

Ok, ok, ik ben best bereid te aanvaarden dat een GPS nooit 100% accuraat kan zijn, en dat hij er gerust een paar meter kan naast zitten. Maar 580 kilometer !?!

Btw, het is een Skoda, de arme stakker rijdt gewoon terug naar huis, denk ik.

PS. Het heeft prima gewerkt gedurende een maand of twee. Een tweetal weken geleden zat hij er plots een 100 meter naast, daarna een paar kilometer, en nu dit.

Hardcore History is de naam van de fantastische podcast van Dan Carlin. Dan Carlin is de geschiedenisleraar die je op school had willen hebben. Als mijn leraars maar met zoveel overgave en inzicht over geschiedenis hadden gepraat…

Net weer zo’n episode beluisterd over het verval en ondergang van de Romeinse republiek. Werpt een heel nieuw licht op de figuur van Caesar (een dandy zo blijkt, met frutselkens aan zijn toga).

Once you’ve listened to this book, you’ll never think of Jack Dee as a smiling, happy-go-lucky, friendly face again.

Een treffender uitspraak bestaat er wellicht niet over Thanks for Nothing, het audioboek van de Engelse stand-up comedian Jack Dee. Ik was aanvankelijk wat argwanend over de man die ik leerde kennen als host van de stand-up comedyserie Live at the Apollo. Maar uiteindelijk ben ik volledig gevallen voor de zwartgallige, grumpy, agressieve attitude van de man.

Het eerste deel van het boek is ronduit hilarisch (over defecte potloodgommetjes, de onzin van niet-iPod mp3 spelers en schrijvers who are just making it all up). Het gaat daarna over in een tragisch relaas over ‘s mans miserievolle levensloop, maar eindigt met zijn eerste stappen in comedy als een buitengewoon inspirerend en bewonderenswaardig verhaal.

Het klopt dus volledig, ik zal nooit meer aan Jack Dee denken als zo’n smiling, happy-go-lucky, friendly face (obviously I never did :-), maar als een man die heel veel respect verdient.

Dit audioboek is een echte aanrader.

Download Thanks for Nothing via Audible.com of via iTunes. 

Ons Julie haar snoetje zal nooit meer hetzelfde zijn. Sinds vandaag draagt ze een brilletje. “Big deal”, zegt u? Wel daar heeft u nu eens volkomen in gelijk. Er zijn veel ergere dingen in de wereld. Er zijn kindjes die op tweeënhalf de diagnose krijgen van een brilletje, er zijn er op die leeftijd met kanker op het request. Dat weten we maar al te goed, maar alles hangt af van het perspectief. Je eigen kleine zorgen zijn altijd grote zorgen. Als de kleine de knie openvalt is ook niet je eerst gedacht dat er ook wel kindertjes zijn die zonder benen door het leven moeten…

Enfin, om maar te zeggen dat het voor ons wel een schok was toen we te horen kregen dat Julie een zware oogafwijking heeft. “Een goeie +8”, zei de dokter. Dat sloeg in. ‘t Schijnt ook maar een soort schaal te zijn, maar als trotse bezitter van een 0.5 langs beide kanten, lijkt een +8 al snel zo’n 16 keer erger.

Om de diagnose te bevestigen probeerden we een tweede oogspecialist te consulteren. Hebt u ooit al eens een kinderoogspecialist proberen boeken? Heel concreet gaat dat als volgt - en we zijn begin mei- :
- U: “… het is wel dringend…”
- De secretaresse: “prima, belt u eens terug begin juli, dan kan ik u zeggen of we nieuwe patiënten aannemen en een afspraak mogelijk is begin oktober. Schikt u dat?”

Uiteindelijk toch een oogspecialiste gevonden die wat specialiseert in kinderen en die ons een paar maand eerder kon ontvangen. Zij bevestigde de diagnose. Ze stelde wel een brilletje voor van +4.5 om mee te beginnen. Die aanpak kan al snel tot significante verbetering leiden. Maar een brilletje zal ze toch altijd moeten dragen, ganse dag door. Altijd, behalve in bed en in bad, omzeggens.

Volgende stap: de optieker. Heel wat modelletjes gepast, en er was er geeneen -althans niet voor haar leeftijd- die niet compleet opzichtig was. Ongelooflijk hoe zo’n klein ding op je neus je hele uiterlijk verandert. Van alle in-your-face brilletjes zijn we uiteindelijk gegaan voor medisch verantwoord en praktisch. Het aanbod om de glazen te verdunnen hebben we voorlopig vriendelijk afgeslagen. Daar staan we nu echter anders tegenover. Het “steriliseerbokaaleffect” is er wel en haar ogen lijken 4 keer groter dan normaal. Maar dat is sowieso praat na de vaak. Dus aanschouw, dit is het uiteindelijk geworden.

Voorlopig wil ze ‘t wel op hebben hoor. Het ging op haar neusje en ze heeft nog nauwelijks gevraagd om het te mogen afzetten. Kijk je zelf door een +4.5, dan is de wereld één blurrige waas. Dat ze er direct mee rondhost en geeneens tegen een muur opknalt zal wel betekenen dat het nodig was, nemen we aan.

Dat ze nu goed ziet werd meteen al bewezen. ‘t Kind had het ding nog geen 5 minuten op en ‘t was al van: “Oe, papa grote neus”…

Allez, we zullen er mee moeten leven. En we zien er ook de positieve kanten van in. Met zo’n brilletje hebben we meteen our very own girl geek.

Al blijft natuurlijk wel de vraag: kopen we haar nu een een PC of een Mac?

Speelgoed moet speelgoed zijn, geen brol. De zoveelste keer teleurgesteld. Ik heb er genoeg van. Genoeg!

Dan krijgt ge dat ding thuisgeleverd. Ge zijt nog zo slim om het eerst eens uit te pakken als de kleine al gaan slapen is. En dat blijkt andermaal een prima strategie, kwestie van de zoveelste teleurstelling niet in ‘t kind haar nek te draaien.

De verschillende melodietjes en geluidseffecten, dat blijkt dus te gaan om exact twee knoppen. De ene speelt An der schönen blauen Donau, de andere knop speelt… wel, het tweede deel van An der schönen blauen Donau. And that’s it. Nu, probeert u maar eens mee te zingen op An der schönen blauen Donau. Verder dan tatatata tata tata geraakt u ook niet.
Noem me paranoïde, maar zou dat er niks mee te maken hebben dat er op die liedjes van een paar eeuwen oud geen auteursrechten meer gelden?

Enfin, over naar de ingebouwde versterker. Die blijkt dan weer aangedreven door 6 (zes!) AA batterijen (niet meegeleverd). Er is een aansluiting ook voor een adapter voor het stroomnet, maar die blijkt niet meegeleverd. Figures.

De instructies tenslotte brengen ook niet meteen soulaas. De pagina “Nederlands” is een leuke mengeling tussen Nederlands en Deens of Noors of zo.

Maar wat heb je dan betaald, vraagt u terecht. Kijk, dat ding was in outlet en was nog 15 EUR. Wel, voor mij mag dat 2,5 EUR zijn, dat is nog geen vrijbrief om bazaar te verkopen die niet werkt.

Disney, alstublieft, ik heb u altijd bijzonder gerespecteerd (toegegeven, met de dood van Bambi’s moeder hebt u mij indertijd behoorlijk pijn gedaan, maar voor de rest niks dan goeie herinneringen). Maar dit gaat te ver! Waarom verleent u uw -goede- naam aan dergelijke brol. ‘t Moet zijn dat het zuiver gaat om geldgewin.

Hewel, dat neem ik u zeer kwalijk, zie, want ik voel mij andermaal opgelicht. En de dag komt dat iemand met veel meer aanzien en gezag dan mezelf gaat roepen: Genoeg geweest! Opgelichte ouders aller landen verenigt u…

Beste bakker, slager en tegenwoordig zelfs ook frietboer, ‘t is wellicht voor de vriendelijkheid jegens de klant dat u het doet - en daar heb ik alle begrip voor, de middenstand moet hard werken voor het dagelijkse brood en dat u de inspanning doet op zich, daar heb ik alle appreciatie voor- maar weet gij dan niet welk leed gij berokkent? Weet gij dan niet hoe uw goede bedoelingen steeds eindigen in een inferno van gehuil en gekrijs? Weet gij niet welk een last gij legt op de schouders van de jonge ouders die hun kroost een degelijke en verantwoorde opvoeding trachten mee te geven?

“En voor de kleine een snoepje”, zegt u namelijk met een brede vriendelijke glimlach. En het spel zit op de wagen.

Slaat u er maar om het even welk opvoedkundig naslagwerk er op na: er wordt niet gesnoept voor het eten! Ik herhaal: er wordt niet gesnoept voor het eten. Niet.

En reken vervolgens maar eens uit: wat is dat kans dat het gezin dat bij u net een brood heeft gekocht, 150 gr. salami en 200 gr. gekookte hesp, van bij u rechtstreeks naar huis toe rijdt om het middag- dan wel avondmaal te nuttigen. Hewel, laat ons veronderstellen dat dat 90 procent is. Teveel, zegt u? OK, geen probleem, 80 procent dan (behalve voor u, beste frietboer, in uw geval gaan we naar de 100 procent, als alles correct verloopt tenminste). Dan is dat nog 80 procent van dit (kapitaalkrachtige, dus belangrijke) klantensegment dat u ongewild onder enorme druk zet.

Vergeet het namelijk maar dat de kleine de net verworven lolly, dat zure beertje of die Napoleon (van die lekkere gele, met zuur erin) zonder verzet wil opgeven. Noch dat de kleine oren heeft naar de -nochtans degelijk onderbouwde- argumentatie van de ouder die ook alleen maar het belang van datzelfde kind nastreeft. Neen, beste handelaar, dat eindigt in een ouder die het kind zijn net verworven rijkdom ontneemt, en in gehuil, gekrijs en wat weet ik nog allemaal.

En wie heeft u nu net blijgemaakt?

• De kleine dus niet, dat hebben we net samen beredeneerd en u was het met me eens. 
  
  
• De mama en papa dus ook niet, want hun geduld en opvoedkundige principes worden danig onder druk gezet. Laat ons nu geen direct verband suggereren, maar u heeft toch ook de recente echtscheidingscijfers in Vlaanderen gezien, nietwaar?
  
  
• De andere klanten, die kunnen dat gekrijs wellicht ook niet appreciëren en kijken beschaamd de andere kant uit.
  Hoewel, de helft van hen is wellicht alleen maar dankbaar: “goddank, ‘t zijn de mijne eens niet”.
  Degene die hun kroost wel hebben meegebracht daarentegen, weten uiteraard dat hen twee klanten later gewoon hetzelfde lot staat te wachten. ‘t Is een beetje zoals aanschuiven naar de slachtbank. Het moet niet plezant zijn om te zien wat u te wachten staat. Tenminste, ik kan mij inbeelden dat ge dat liever niet weet eigenlijk.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: het is allemaal goed bedoeld en zo, maar laat het. Wij krijgen ook geen snoepje bij u, en we gaan ook niet ontevreden naar huis. Laat het gewoon. Het grootste plezier voor dat kind is nog dat ze mag genieten van uw geweldige brood, met een schelletje gekookte hesp. Iedereen blij.

IT-departementen aller landen: u stopt met mij stokoud materiaal te geven en ik val u niet meer constant lastig omdat het niet werkt. Deal?

Ik probeer het echt hoor, vriendjes blijven met Adobe, maar mijn vrienden maken het mij wel niet gemakkelijk. Moet ik om één of andere reden naar hun website, dan loopt dat steevast uit op een boel frustratie, verdriet en pijn. Deze week was het weer van dattum. Laat mij u even vertellen hoe dat zo gekomen is.

Voor een Nederlandse klant neem ik op dit moment ik enkele instructiedemo’s van een applicatie op en gebruik daarvoor Captivate 5. De “5”, dat is de gloednieuwe versie van Captivate, moet u weten, en nieuw is toch altijd beter, is het niet?

Wel, wie houdt van “ghost lines” die zit wel goed. In onze demo’s komen allerlei strepen te staan, verticale en horizontale, in formulieren, in tekst en gewoon op de achtergrond.

Op het officiële forum van Captivate vind ik een post van iemand met exact dezelfde problemen. Er worden een aantal suggesties gedaan die wij ook allemaal uitproberen, maar tevergeefs. Maar al dat testen levert wel veel bijkomende informatie op, informatie die iemand wel op het juiste spoor van een oplossing zou kunnen zetten. Goed idee dus om mijn bevindingen toe te voegen aan het forum en zo mijn steentje bij te dragen, want zo zijn wij natuurlijk wel.

Enfin, dossiertje aangemaakt en snel even posten op dat forum, dacht ik zo. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik log -nog steeds goedgemutst- in met mijn AdobeID.

Men dankt mij netjes voor mijn inlogpoging, maar eerst moet ik mijn gegevens wat verfijnen. Ze willen weten waar ons bedrijf gevestigd is en ons adres en hoeveel werknemers we hebben. Zut, denk ik dan, maar bon, ze moeten toch ook iets over hun klanten weten en wellicht helpt dat om op termijn steeds betere producten te maken.

Ik loop echter al snel vast op het keuzelijstje “State”. Dat is een verplicht veld, maar ik kan daar alleen Amerikaanse staten selecteren en een stuk of wat territoria waar de Amerikaanse Armed Forces gestationeerd zijn. Dan maar eerst het land veranderen, maar dan blijkt niet te kunnen. Het land is standaard en onveranderbaar ingesteld op United States. Een willekeurige staat kiezen kan ook niet want er lopen een paar checks en het postnummer en telefoonnummer moeten dan van een correct formaat zijn. Een volledig fake adres uitvinden is inderdaad een oplossing, maar dat mag niet van de FBI en een stuk of wat andere Amerikaanse overheidsinstanties. Kan dus niet verder.

En vreemd. Captivate verwijst me door naar de … VS-website.

Vervolgens vraagt hij me een momentje te wachten zodat ik hij een oplossing kan zoeken voor mijn probleem. Tien minuten later vraagt hij me om een “web case” te creëren.

- Wat moet ik precies doen?

- Een web case creëren? Wat is dat een web case?, vraag ik hem. Is dat het online help formulier invullen?

- Exactly.

OK, dat lijkt me heel efficiënt en ik voel me ook al zo heel erg geholpen dankzij deze persoonlijke benadering. Helemaal terug naar af dus.  Zal ik anders nog eens heel mijn  verhaal intikken? Jullie hebben toch al mijn gegevens al?

Ik weet dat helpdeskmedewerkers in deze wereld het al hard genoeg te verduren krijgen, dus niks persoonlijks, maar *****. Ik heb dan ook de hoorn op de haak gesmeten (nou ja, eigenlijk het chatvenster heftig voor zijn neus dichtgeklikt, waarvoor ik me nogmaals tegenover hem wil excuseren. Dat doet ge niet, een chatvenster botweg dichtklikken).

Ja maar, Adobe antwoordt goed op hulpvragen via die formulieren hoor. Ja, wellicht, en mijn geval daar nog eens uitleggen ik ook niet zo veel moeite op zich. Maar het is de combinatie van al die dingen die maakt dat je voor zo’n onnozelheid meteen uren kwijt bent. En dat is met Adobe al de zoveelste keer, en dat ben ik echt beu. ‘t Is jammer dat ze van die cruciale sofware als Dreamweaver en Photoshop in handen hebben of ik werkte nooit meer met Adobe.

Maar allez, ik ga ze ‘t nog maar eens moeten vergeven. Maar op een dag ben ik het echt beu. Ik twijfelde nog tussen een Android en een iPhone. Maar plots vind ik het gemis van Flash op een iPhone toch niet meer zo heel erg. Nèm.

Hoe ouder je wordt, hoe lustiger je met je neus op dat eigenste feit gedrukt wordt. Gisteren nog was er zo’n moment waarover ik u wil berichten. Maar laat mij eerst even vertellen hoe dat zo gekomen is.

Ik had al een paar keer op het punt gestaan, maar had telkens afgehaakt. Omdat er gisteren écht niks op TV was, heb ik het dan toch maar gedaan en heb The A-team gehuurd via de Telenet TV-theek.

Lichte pijnscheuten boven de linkerzij, altijd een beetje heviger. Bibi wist al meteen hoe laat het was, en hoe de rest van de avond er zou uitzien: langs bij de huisdokter, door naar de spoeddienst, en tussendoor nog wat documentjes rondmailen zodat iedereen verder kan met zijn werk.

Pum-pum pum-pum-pum-pumpedumdum…

ik hoor die intro en mijn humeur schiet meteen de hoogte in…

Yo VIP let’s kick it

Bij een nieuw jaar horen mooie voornemens, zo hoort dat nu eenmaal. Welaan dan, mijn voornemen voor 2011 is om evenveel te doen, maar minder tegelijk. Minder multitasken, zeg maar.

Maar dat lijkt voorlopig al niet zo goed te lukken. Het probleem is dat ge ook voor relatief eenvoudige taken noodgedwongen aan het multitasken slaat, ook al zijt ge zo vastberaden op die ene taak geconcentreerd te blijven.

Neem nu als voorbeeld een blogpostje schrijven, over een bepaalde app bijvoorbeeld:

• Ge schrijft dat in Evernote. Maar de spellingscheck van Evernote is niet zo goed, dus plakt ge het ook even in Word om een extra spellingscheck te laten lopen.
• Ge zijt natuurlijk research aan ‘t doen, dus even iets opzoeken > browser open.
• Ge moet al eens iets vertalen > Google Translate open.
• Ge wilt er een gepaste foto bij > internet iStockPhoto of aanverwante.
• Die foto moet dan nog wat bijgesneden worden > Paint.
• Ge wilt er een screenshotje van de app bij > Snagit, Snipping tool of whatever.
• D’er moet een linkje in, toch best even opzoeken en testen > extra browsertabbladen open.
• Of ge neemt die screenshot op uw smartphone en mailt die van daar door naar uw PC/Mac > Mail open.
• Staat datum in, toch datum even checken > kalender open.

En zo zijt ge vertrokken en staan er al 5 applicaties en 7 browservensters open en uw artikel is nog niet af. En ondertussen piepen er steeds updates en moet ge uwe computer nog eens heropstarten…

Maar enfin, niemand heeft ooit gezegd dat het makkelijk ging zijn, én ik heb nog een heel jaar om hier aan te werken… one thing at a time.

In Frankrijk is het quatre-vingt-dix! Niet nonante dus, maar quatre-vingt-dix. Ik ga het denk ik nooit leren!

Dit gezegd zijnde, van mij doet ieder land wat het wil, maar veertig, vijftig, zestig, zestigtien, viertwintig, viertwintigtien, honderd… Enfin…

Stop maar al, ik geef het zelf wel toe: ik ben een saaie piet en bij momenten een geweldige cultuurbarbaar daar bovenop. In mijn slechte dagen ben ik op reis al blij als ik van in de verte naar een lokale mens heb kunnen wuiven. En het eerste gebouw dat er ook maar een beetje ‘typisch van ginder’ uitziet geeft mij al gevoel dat ik het wel allemaal wel gezien heb.

Dat is natuurlijk een karikatuur, maar toch. Voor ‘t werk mocht ik recent een projectje doen in Londen en Parijs en wil even schetsen hoe ik beide steden percipieer. Ik had beide steden ervoor namelijk alleen nog maar op schoolreis gezien.

Parijs moet ergens in het vierde middelbaar geweest zijn. Van Parijs herinner ik me alleen:

• Een bezoekje aan de Eiffeltoren,
• Hoe ik in het Louvre per ongeluk het alarm liet afgaan door tegen een deur te leunen (maar dat moet nog gebeurd zijn, want het personeel keek nauwelijks op - ofwel is dat typisch Frans om nauwelijks op te kijken),
• Hoe een rode molen al onze puberende zinnen wist te prikkelen, ook al was het van op een passerende bus,
• Hoe tijdens de enige overnachting de klas-slimste zich zo geweldig lazarus dronk dat de leraars zich hoofdschuddend afvroegen hoe zulk een talent een zekere toekomst als premier van dit land zomaar overboord kon gooien…

Van Londen herinner ik me mogelijks nog minder, dat was in ‘t derde middelbaar:

• Koud,
• Een bezoek aan het British Museum, waar we in se helemaal nog niet klaar voor waren,
• Het gastgezin dat ons wou meenemen naar de pub waar we eigenlijk niet binnen mochten wegens 1. onze leeftijd en 2. onze jeansbroek. Maar die ons toch konden binnensmokkelen, wellicht wegens de grote volumes die ze normaal verzetten in die pub.

Enfin, veel was er niet overgebleven en mijn nieuwe tripje was dus welgekomen, zelfs al was het om te werken.

Wat zijn de drie grootste verschillen tussen beide steden, vraagt u me nu? Wel, ik ben blij dat u me dat vraagt:

1. Telecom in het straatbeeld

Loopt er in heel Londen iemand rond zónder iPhone 4? Alles draait er rond mobility en telecom. Meerdere Apple-stores met duizenden bezoekers (ik drie keer op evenveel dagen… zielig eigenlijk), winkelstraten volgens het Amerikaans systeem, namelijk in elke straat een filiaal van dezelfde (telecom)keten. In Oxford Street bijvoorbeeld telde ik maar liefst acht winkels van Carphonewarehouse. Iedereen loopt er ook heel publiek te bellen en te smartphonen.

De Parijzenaars daarentegen, waar geraken die in godsnaam aan hun telefoon? Er zijn hier geen telecom-winkels! Op een eenzame Phonehouse of FRF-winkel na, nul, zéro, rien-de-knots (bij een lokale staats-RTT hoor ik een paar kwatongen al zeggen, enfin, foei!). De telefoon is hier ook veel minder in ‘t straatbeeld aanwezig, pas visiblement en tout cas.

2. Blauw op straat

In Londen heb ik op vijf dagen welgeteld twee “bobby’s” gezien. In Londen staan er duizenden camera’s en word je overal gefilmd. Van deze uitspraak krijg ik wellicht nog spijt, maar zo slecht vond ik al die camera’s nog niet. Londen gaf me alleszins een heel aangenaam en veilig gevoel.

Dat blauw op straat het veiligheidsgevoel verhoogt, zo wordt ook wel eens gezegd. Ik vond het altijd al wat dubieus en lijk nu in Parijs bevestiging te krijgen. De Frans politie is alomtegenwoordig in het straatbeeld. Het heeft misschien te maken met verhoogde waakzaamheid wegens de bomaanslag in Zweden, maar denk het niet. Het lijkt hier een gewoonte. In de ene straat patrouilleren drie agenten, in de volgende staan drie combi’s met draaiende motor voor snelle interventie. En de politie oogt hier ook zo militair, met die potskes op. Enfin, ik ga hier dus alweer geweldig spijt van krijgen -want ge zult ze maar nodig hebben- maar de aanwezigheid van de politie is toch een constante suggestie van “er is hier iets serieus mis”. Niet prettig. 

3. De taal

In Londen hoor je toch vooral Engels op straat, in Parijs is dat Frans… OK, deze is even wat minder, maar u vroeg er expliciet drie, en I’m running out of time here.

Enfin, volgend jaar trekken @Normietje en ik er een weekendje op uit op citytrip. Vóór dit project zou ik nog getracht hebben haar te overtuigen van Parijs, toch de meest romantische stad dacht ik. Nu weet ik het wel zeker: London, here we come! Niet meer twijfelen, no sir…

Niet goed, geld terug, ‘t lijkt me gewoon zo gevaarlijk als slogan voor een hotel.

By the way, zo’n beest op mijn bed lijkt me alvast al géén goed begin…

De Vlaamse overheid geeft je een steuntje in de rug via de opleidingscheques. Prima en bedankt! Maar als dan onderweg de voorwaarden veranderen sta je mooi te schilderen met je cheques.

Daadkrachtig -want zo zijn we wel- ga ik naarstig op zoek en vind een leuke erkende opleiding ‘Leren typen’ die start in november 2010. Wel duur, want de opleiding kost 170 EUR. Maar geen nood, de Vlaamse overheid betaalt mij via het systeem van opleidingscheques de helft -85 EUR dus- terug. Da’s al beter en als de Vlaamse overheid mij op die manier een steuntje in de rug geeft, off we go!

Op 5 juni 2010 schrijf ik mij dus in voor de cursus. Op 7 juni krijg ik bevestiging van de inschrijving en zoals het een goede burger betaamt bestel ik ook onmiddellijk de nodige opleidingscheques. Ik schrijf 170 EUR over ten gunste van opleidingscentrum en 85 EUR ten gunste van de Vlaamse overheid. Een paar weken later ontvang ik de cheques ter waarde van 170 EUR. Die kan ik dan bij de start van de cursus overhandigen aan het opleidingscentrum die me dan op zijn beurt terugbetaalt. Beetje omslachtige procedure, maar fine by me, ik ben een makkelijke mens.

De cursus start in november en op de tweede les in december wil ik de betaling regelen. Helaas kunnen de cheques niet meer aanvaard worden. Blijkbaar is de regelgeving aangepast op 1 augustus. Aangezien onze cursus minder dan 32 klasuren telt, komt die niet meer in aanmerking voor opleidingscheques. What !?!

Ik bestel in juni expliciet voor een cursus in december, en dan besluit de Vlaamse overheid onderweg leukweg om de voorwaarden te veranderen! Dank u Vlaanderen! Goed bestuur, wat we zelf doen, doen we beter, beloofd is beloofd, continuïteit, het zijn maar een paar van de trefwoorden en slogans die me door het hoofd schieten.

Kijk, ik heb er geen probleem mee dan het hele systeem van opleidingscheques herbekeken wordt. De cynicus in mij ziet de besparingsmaatregel, mijn goedgelovige zelf ziet een wellicht nodige bijsturing om het systeem doeltreffender te maken en verspilling tegen te gaan. Maar er is ook zoiets als het nakomen van gemaakte beloftes. Cheques beloofd en afgehandeld voordat het beleid is aangepast zouden nog moeten aanvaard worden. Of zie ik dat verkeerd?

Anyway, ik kan nu weer tijdje zoet zijn met de next steps:

1. Doorslikken dat ik 85 EUR door mijn neus geboord zie;
2. Uitzoeken hoe ik mijn geld kan terugkrijgen voor die cheques;
3. Procedure doorlopen om geld terug te krijgen;
4. Vlaamse overheid aanschrijven met klachtenbrief.

Ik weet alvast wat doen. Steuntje in de rug met opleidingscheques… tarara.

Een digitaal geheugen waarin ik echt alles kwijt kan en op elk moment kan terugvinden.
In ‘the cloud’ en toch ook altijd lokaal, en dat op elk van mijn toestellen PC, Mac, iPhone en via web… Klinkt onmogelijk, maar toch is dat precies wat Evernote voor mij doet.

Paar voorbeelden waavoor ik Evernote gebruik:

• Even bijhouden hoe ik dat PC probleempje ook alweer opgelost kreeg, gegarandeerd binnen paar maand nog eens nodig.
• Foto’s van rekeningetjes als ik nieuwe gsm of zo koop. Superhandig om pakweg binnen anderhalf jaar nog te weten wanneer ik precies gekocht heb (garantie), waar en hoeveel ik betaald heb.
• Archief voor citaten, coole presentaties, foto’s van usability blunders en anekdotes, inspirerende quotes… De webclippers voor verschillende browsers zijn hiervoor superhandig.
• Ideeën voor uitjes met ons gezin, cadeautjes… Waar is de inspiratie als ge ze nodig hebt, right?
• Archiefje van Tweets, Google Buzzes, Blogposts (vain, I know)
• Even jaarlijkse afrekening van gas, elektriciteit en water inscannen. Handig om verbruik wat bij te houden over de jaren heen.

Kortom, voor mij is Evernote een tool waarop ik een groot deel van mijn leven kan bouwen. Na 2 jaar en 1900 notes ben ik wellicht ook een heavy-user. En als ik enthousiast ben, dan wil ik dat ook delen. Met zijn blogpost Evernote, hoe, wat, waarom zette @janseurinck me eindelijk aan het schrijven.

Super-features van Evernote

• Werkt echt op alles (voor mij web, iPhone, Mac en PC) en altijd alles - ook off-line - bij de hand.
• Doorzoekt echt alles, ook PDFs en zelfs teksten op foto’s (geweldige OCR tekstherkenning).
• Je hebt een eigen Evernote maildres. Mails of bijlagen die je wil bewaren snel even forwarden.

Minpunten

• Soms kan iPhone app beetje traag zijn (althans op de wat verouderde 3G).
• Door verschillen tussen platformen is formattering (bullets, lettertypes etc) soms een probleem. Je kan altijd alles zien en je bent niks kwijt, maar een note met formattering gemaakt op PC kan je niet altijd bijwerken op iPhone. Je kan wel tekst toevoegen aan de note en die dan later via web PC of Mac verder verwerken.

Tips

• Om snel een note te nemen is Evernote op iPhone soms een beetje traag. Tip @maartenhendrikx van de tech podcast Tech45 over snel notes nemen op Captio app op iPhone bracht me op idee om in Captio Evernote mailadres in te stellen als default. Je neemt supersnel een note met Captio en die mailt dat direct door naar Evernote.
•  Go premium! Serieus, voor om en bij de 3 EUR per maand sla je alles op: tekst, images, PDF, Word, Excel, PPT. Je kan ook alles rechtstreeks openen, bewerken en saven (bv. Word-doc) rechtsreeks in Evernote. En je krijgt een massa ruimte, iets van een 500 GB per maand.
• Bijblijven over nieuwe features, maar geen tijd om hun blog te lezen? Even de Evernote podcast (ca. maandelijks) beluisteren in de file. 

Dit zijn mijn 2 centen maar. Ik Hoop dat jullie er iets aan hebben. Heb jij even goede ervaringen - of juist niet? Ik hoor het graag. Ik kom zeker terug met meer. 

Just heard on This Week in Google: “Google needs an Ombuzzman…”

There, they said it, let me just check my calendar…

You’re Gorgeous van Babybird. Midden jaren negentig tijdlang elke (ELKE!) ochtend in mijn maag gespitst gekregen. Ben er door gestopt naar Studio Brussel te luisteren. Nooit meer weergekeerd, eigenlijk.

Is zo een halve slag te traag, waarbij je denkt “kom jong, zingt eens wat door en bol het dan af…”

Don’t (but if you must…):

• Song: http://www.youtube.com/watch?v=z2jGhYExo4Q
• Lyrics: http://www.diamondgeezers.org.uk/sounds/lyrics/youregorgeous.html

Zoals dat gaat onder broers, is het voor de oudere (moi) niet altijd eenvoudig toe te geven dat hij best nog veel kan leren van de jongere. Deze keer was het misschien onbedoeld, maar hij leerde me toch opnieuw een wijze les.

Hij is best wel tech-savvy, mijn broer, maar de iPad was wel een onbekende. En ik die dacht dat iedereen het enkel had over of zo’n ding Flash kan draaien, en hoeveel gigabyte daar insteekt, en het verschil met Android (en welke versie dan), en andere tablets, en de specificaties van de camera, en multitasking…

Als usability consultant en wanna-be geek ben ik zo omringd door technologie dat ik soms vergeet deel te zijn van een kleine, kleine minderheid die zo zot is om daar allemaal geweldig spel van te maken. Ik probeer elke dag developers te laten inzien dat hun gebruikers al die kennis niet hebben, niet denken vanuit de technologie, of code en dat zij niet staan te springen om één of andere hack toe te passen. ‘t Is goed dat iemand je zelf ook af en toe eens confronteert met je eigen mispercepties… ook al is dat dan je kleine broertje.

Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net

Mijn portefeuille puilt uit van de klantenkaarten en lidkaarten, en dat ben ik meer dan grondig beu. De iPhone zou de iPhone niet zijn als er geen apps waren die ook hiervoor een oplossing beloven. Deze apps laten je toe diverse kaarten in the scannen en op je iPhone bewaren. Je hebt dan altijd al je klantennummers bij, en zelfs -aldus de promo-tekstjes- kan je dus in de winkel ook je iPhone presenteren en scannen ze rechtsreeks de barcode. Hoezee, ik zag 70% van mijn portefeuille al ingekrompen!

Alhoewel… Ik blijf zitten met twee vragen:

1. Werken die dingen wel? Sta je daar in Delhaize, en dan ‘pakt’ dat ding niet. Volgens één review werkt het bij ons in ieder geval niet. Blijkbaar ligt het probleem bij de scanner en de reflectie van het scherm. “Een scanner werkt niet als een oog: hij ziet geen zwart/wit. Als de scanner een normale kaart scant, dan ziet hij de barcode als volgt: wit=reflectie, zwart=geen reflectie. Een iphone scherm is door de gloss net zoals een spiegel, dus altijd reflectie”.

2. Zijn de winkels hier klaar voor? Gaat de vriendelijke kassaheer - of dame in de Colruyt van “kaartjes of bonnetjes, mijnheer?”, waarop ik mijn iPhone presenteer en de heer/dame deze gezwind scant. Hmmm… De eerste bedenking is wellicht “goh, doe eens normaal man”, maar is de tweede niet “kan ik dat wel betrouwen, is dat hier geen fraude…?”. Voorwaar, vragen die ik me in zijn of haar plaats ook wel zou stellen, don’t know.

Heeft iemand ervaring met een dergelijke app?

Een paar van de apps die ik wat onderzocht heb:

• Cardstar
• Scanaroo
• Keyring
• Card King

Kreeg zonet mijn Palm M130 terug die ik zelf een aantal jaar geleden had uitgeleend. Kan niet eerder dan 2003 of zo zijn geweest en toch lijkt dit al een overblijfsel uit een vorige ijstijd.

En nog te bedenken dat ik op zijn minst 10 keer de winkel ben binnengestapt en evenveel keer terug buitengestapt ben zonder, omdat ik het uiteindelijk toch te duur vond.

Heb hem dan toch gekocht, nadien nog twee Palm Tungsten E’s en een iPhone. Of hoe snel het toch allemaal gaat.

Waarom start je niet met een blog? Drie redenen: Ik heb geen onderwerp, geen inspiratie en geen talent om dat alles neer te schrijven.

Maar toch… ik heb een plaats nodig waar ik één en ander kwijt kan. Twitter is leuk, en de limiet van 140 karakters blijkt paradoxaal genoeg zelfs een verrijking. Maar soms zijn er toch dingen waarvoor ik wat meer karakters zou willen inzetten. Paar voorbeeldjes:

• Een use case van Evernote delen,
• De Quicksilver app op de Mac aanraden,
• Een review posten over mijn Parrot bluetooth set,
• Raad vragen over een software-pakket of een app,
• Een toevallig usability issue aankaarten,
• Gewoon een overpeinzing de wereld insturen.

En hiermee geef ik vlotjes ook mijn volgende 5 onderwerpen prijs :-)

Tinternet zou tinternet niet zijn als hier geen oplossing voor bestond. Quick blogging heet zoiets blijkbaar. Dus toch maar even proberen: start!

Tot slot, voor deze quick blog heb ik echt zitten twijfelen tussen Posterous en Tumblr. Voorlopig ga ik gewoon beide even uitproberen. Seesmic-Tweetdeck, Posterous-Tumblr, Flickr-Picasa… al die services lijken altijd in dubbels te komen. Dat is vergelijken, kiezen, overwegen, wikken… Soms is keuze toch een echte last.